Ήταν καλοκαίρι του 1994. Ο Τάλας είχε δώσει για 2η φορά Πανελλαδικές - και είχε αποτύχει. Ήταν καταρρακωμένος ψυχολογικά. Δεν το περίμενε και δεν το πίστευε οτι έμεινε και πάλι, και μάλιστα, με χειρότερη βαθμολογία από την 1η φορά. Μετά από ενα σύντομο, αλλά πολύτιμο χρονικό διάστημα διακοπών, πήρε τους αθηναϊκούς δρόμους τον Σεπτέμβριο της χρονιάς εκείνης προς αναζήτηση σχολής. Ήθελε οπωσδήποτε να κάνει κάτι. Επιθυμούσε να μάθει, να συλλέξει εμπειρίες και γνώσεις από την ζωή, για να αντέξει στις δυσκολίες αυτής.
Πρώτα-πρώτα πέρασε από ιδιωτικά ΙΕΚ, όπως τα Ξυνή και Δέλτα. Τον ενδιέφεραν ειδικότητες graphic design, συντήρηση αρχαιοτήτων, δημοσιογραφία, σκιτσογραφία/κομικς. Υπήρχαν και ΙΕΚ όπως το New York College στα οποία διδασκόταν Ιστορία (Αρχαία - Μεσαιωνική - Νεωτέρων Χρόνων). Και υπήρχε και το Southeastern College (ή University), το οποίο προσέφερε την ειδικότητα της Αρχαιολογίας. Τα μαθήματα γινόνταν στην αγγλική γλώσσα. Σπούδαζες 3 χρόνια στην Ελλάδα + 1 στο εξωτερικό. Η γραμματέας του "κολλεγίου" (ή "παν/μιου") τον υποδέχτηκε και τον οδήγησε σε ενα τέραστιο, σε στύλ αίθουσας των Βερσαλλιών, δωμάτιο, το οποίο ήταν το πολυτελές γραφείο του διευθυντή. Ο κύριος αυτός, ενας κοστουμαρισμένος τύπος με γλοιώδες ύφος και χαμόγελο στυλ Τζόκερ που αναδείκνυε τα κιτρινισμένα του δόντια, έδωσε ενα απίστευτο εγωκεντρικό σώου - ενα πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής, προσπαθώντας να πείσει τον Τάλα οτι είναι ο σούπερ-ντούπερ τέλειος διευθυντής/μάνατζερ κτλ., ξεφουρνίζοντας και καμπόσες αγγλικούρες στο ενδιάμεσο. Καθόταν δε σαν ταμπουρωμένος πίσω από το υπερχλιδάτο και υπερμοντέρνο τραπέζι του, φορτωμένο με τις συνήθεις αγιογραφίες και μια τεράστια οθόνη υπολογιστή για διακόσμηση. Στον τοίχο πίσω του ήσαν αναρτημένα και κορνιζαρισμένα διάφορα πτυχία ως διακοσμητικά επίσης. Ο Τάλας δεν έβλεπε την ώρα και την στιγμή να δραπετεύσει από κει μέσα. Ευτυχώς τα κατάφερε και έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Ο κύριος διευθυντής νόμισε προφανώς οτι είχε βρει άλλο ενα κορόϊδο που θα μπορούσε να του πουλήσει φούμαρα. Αμ δε! Το ΙΕΚ αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα του είδους τους, παρείχαν πτυχία, τα οποία δεν αναγνωρίζονταν από το κράτος. Τα δίδακτρα ήταν επίσης πανάκριβα. Επιπλέον ήταν αμφίβολο εαν παρείχαν αναβολή από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις. Και όσον αφορά την συγκεκριμένη ειδικότητα του εν λόγω "κολλεγίου" (ή "παν/μιου"), ο Τάλας δεν έμαθε ούτε τι μαθήματα αρχαιολογίας προσφέρονταν ούτε ποίοι τα διδάσκανε.
Μπορεί το συγκεκριμένο "εκπαιδευτικό ίδρυμα" να είναι το ίδιο, στο οποίο εσπούδασε ο κύριος Λαζαρίδης - το πρόσωπο της επικαιρότητας. Σήμερα ανακοίνωσε την παραίτησή του. Ο Τάλας δεν προτίθεται να παίξει τον συνήγορο του διαβόλου για τον κύριο αυτόν. Αλλά αδυνατεί να κατανοήσει όλους αυτούς τους "πεφτωσυννεφάκιδες" που κάνουν φασαρία εδώ και πάνω από μια βδομάδα, για τα προσόντα του κυρίου αυτού κτλ.: περιμένατε κάτι διαφορετικό από παιδί κομματικού σωλήνα και βυσματία; Ποιός ενδιαφέρεται εαν ο κύριος Λαζαρίδης (και ο κάθε Λαζαρίδης) έχει περάσει ή όχι Πανελλαδικές, έχει σπουδάσει σε ΑΕΙ/ ΤΕΙ/ ΙΕΚ ή όχι και τα συναφή; Από την στιγμή που είχε άκρες, βολεύτηκε. Γράφτηκε οτι ξεκίνησε την καριέρα του ως σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας το 2007. Τον Τάλα θα τον ενδιέφερε περισσότερο να πληροφορηθεί τι συμβουλές έδινε εκεί πέρα ο κύριος αυτός. Κακά τα ψέματα, όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε τέτοιες θέσεις και όλοι μας θεωρούμε οτι έχουμε τα αντίστοιχα προσόντα για αυτό. Λίγοι όμως μπορούν. Δεν τους ξέρουμε όλους, αλλά καταλαβαίνουμε γιατί και πως χώνονται στις "σωστές" θέσεις. Ας μην ολιγορούμε επομένως και ας μην προσποιούμαστε ούτε τους έκπληκτους ούτε τους αγανακτισμένους.
