ΓΚΑΡΝΤΑΡΟΜΠΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

 Έχει περάσει αρκετό χρονικό διάστημα από την τελευταία φορά που ο Τάλας πόσταρε κείμενο σχετικό με την ανδρική ένδυση και την δημιουργία γκαρνταρόμπας, ειδικά για casual cases. Δεν έχει αλλάξει από τότε προσωπικά απόψεις και γούστα. Επανέρχεται όμως στο θέμα εξαιτίας κάποιων διαπιστώσεων:

Εικ. 1. σταυρωτό κοστούμι (double breasted suit)

 Εδώ και λίγο καιρό έχει παρατηρήσει οτι τα σταυρωτά σακκάκια/ κοστούμια με τους φαρδείς μυτερούς γιακάδες (εικ. 1) έχουν επανέλθει στην μόδα. Καλλιτέχνες (ηθοποιοί, τραγουδιστές) και αθλητές τα φορούν σε εκδηλώσεις. Προσωπικά δεν του αρέσουν αυτού του είδους τα σακκάκια, ειδικά εαν είναι ριγωτά ή σε στυλ πρενς ντε γκαλ/ πρενς ντε κοκ (με σχέδιο τύπου καρώ ή σκακιέρας), και όχι μόνο εξαιτίας του σχεδίου, αλλά κυρίως λόγω του "κοψίματος" που φέρει ενα σακκάκι του τύπου αυτού: μοιάζει σαν να αγκαλιάζει, να τυλίγεται γύρω από τον κορμό και να δημιουργεί την εντύπωση πως αυτός που το φοράει έχει μεγαλύτερο σωματικό όγκο από την πραγματικότητα - μια δυσάρεστη για τον Τάλα αίσθηση.  

Εικ. 2. κοστούμι 3 τεμαχίων (3-piece-suit)

 Αντιθέτως βρίσκει καλοδεχούμενη την επαναφορά των κοστουμιών που αποτελούνται από 3 τεμάχια (σακκάκι-παντελόνι-γιλέκο). Ο συνδυασμός αυτός (εικ. 2) είχε ψιλοεξαφανιστεί κατά τα 90ς και το μιλλένιουμ, εαν θυμάται καλά. Εδώ και μερικά χρόνια όμως, επανεμφανίστηκε.

Εικ. 3. γιλέκο με γιακά (western style)

 Ιδιαίτερη εκτίμηση τρέφει πλέον ο Τάλας στα γιλέκα, καθώς τα θεωρεί άκρως πρακτικά. Ειδικά εαν φοράει κανείς γραβάτα, θα εκτιμήσει δεόντως το γιλέκο, το οποίο την "συγκρατεί" τρόπον τινά και "προστατεύει" το αξεσουάρ αυτό από "δύσκολες" στιγμές, όπως π.χ. γεύματα και δείπνα εργασίας ή όταν πρέπει να πάει κανείς στο μπάνιο για να πλύνει χέρια και πρόσωπο.

 Σε γενικές γραμμές δεν άρεσει στον Τάλα η ομοιοχρωμία στα κοστούμια. Είναι πολύ βαρετό και κουραστικό για το μάτι και την αισθητική, όταν π.χ. σακκάκι και παντελόνι είναι μπλέ, το πουκάμισο γαλάζιο και η γραβάτα παρόμοιας απόχρωσης. Και όλο αυτό το σύνολο σε συνδυασμό με καφέ παπούτσια και ζώνη. Συνήθως οι πολιτικοί ντύνονται κατ΄ αυτόν τον τρόπο.

 Επίσης τα παντελόνια στα κοστούμια είναι λεπτά σαν τσιγαρόχαρτο και όχι πρακτικά όταν επικρατούν χειμερινές καιρικές συνθήκες. Για αυτόν τον λόγο προτιμάει ο Τάλας ενα πιο casual στυλ που θυμίζει τον κώδικα του κοστουμιού των 3 τεμαχίων (συγκρ. και με το κείμενο 07/2014 εντ.): π.χ. πουκάμισο με ανοιχτό γιακά που συνδυάζεται με φαρδιά γραβάτα σε κόμπο windsor - εναν πλούσιο κόμπο, ο οποίος ταιριάζει με πουκάμισα και γραβάτες του προαναφερόμενου τύπου. Γιλέκο μάλλινο με γιακά τύπου western (εικ. 3). Σακκάκι τσόχινο (tweed), μάλλινο, από καστόρι ή βελούδο αγγλικού τύπου με μεσαίου μεγέθους γιακά και 3 ή 1 κουμπιά. Παντελόνι κοτλέ (cord) ή chino ή jean. Και φυσικά ζώνη και παπούτσι ιδίου χρώματος. Όπως αναφέρθηκε και στο κείμενο 07/2014, καλοί οι πειραματισμοί με χρώματα και αποχρώσεις, καλύτερα όμως να αποφεύγονται οι εκκεντρικότητες και οι ακρότητες, ειδικά εαν ο προαναφερόμενος casual συνδυασμός συνάδει με επαγγελματικές δραστηριότητες. Σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να προτιμούνται απλά, ουδέτερα χρώματα και σχέδια. 

 

Take me out: ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΣΚΟΥΠΙΔΟΕΚΠΟΜΠΗ...

  Σάββατο βράδυ περασμένες 11. Ο Τάλας κάνει επαννεκίνηση του υπολογιστή, η οποία διαρκεί πολύ... Οπότε βάζει την τηλεόραση να παίζει μέχρι να ολοκληρωθεί (είχε ξεκινήσει 2 ώρες νωρίτερα με δαύτην). Στο RTL προβάλλεται κάποιο επεισόδιο του σώου "take me out". 'Αλλο ενα εισαγώμενο προϊόν από κάποια αγγλόφωνη χώρα. ¨Εχει φτάσει αισίως τους 10 κύκλους και συνεχίζεται. Σε κάθε επεισόδιο μαζεύονται καμιά 30αρια κοπέλες για να επιλέξουν άνδρες. Κάτι σαν το "ραντεβού στα τυφλά" δηλαδή μόνο που δεν είναι τόσο τυφλά... Άλλη μια ξεφτίλα του ανθρώπινου είδους, με διάφορους νέους και εμφανίσιμους άνδρες να παρελαύνουν και να αντιμετωπίζονται σαν μοσχάρια προς σφαγή κάτω από τα ανελέητα βλέματα και την αμείλικτη κριτική δεσποινίδων με χρωματιστούς φακούς επαφής, τρέσες, extensions μαλλιών, κολλαγόνα, μπότοξ, σιλικονάτα στήθη, ντεκολτέ, μίνις, τακούνια κτλ.  

 Αρκετοί εξ αυτών των νεαρών ανδρών φαίνονται ενδιαφέροντες άνθρωποι, αθλητικοί, με χόμπυς και τα συναφή. Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν ενδιαφέρει τις δεσποινίδες, οι οποίες θα φροντίσουν να ρίξουν άκυρο στους ατυχείς νέους που τόλμησαν να έρθουν στην εκπομπή και να εκτεθούν! Το τι κακοήθειες και ειρωνικά σχόλια ξεστομίζουν τα φουσκωμένα χείλη των δεσποινίδων αυτών, δεν περιγράφεται! Αλλά τι να περιμένει κανείς από τέτοια άτομα που μεγαλώσαν με παρόμοια τηλεοπικά σκουπίδια, νομίζουν οτι είναι Αντουανέτες και ουσιαστικά ψάχνουν πλούσιους χορηγούς να τις πάνε διακοπές πολυτελείας για να βγάζουν φωτογραφίες πισίνες, σαμπάνιες και χαβιάρια; Τόσα ξέρουν τόσα κάνουν. Ευτυχώς που δεν είναι όλες έτσι...

ΚΙ ΑΛΛΟΙ "ΠΕΦΤΩΣΥΝΝΕΦΑΚΗΔΕΣ"...

Ήταν καλοκαίρι του 1994. Ο Τάλας είχε δώσει για 2η φορά Πανελλαδικές - και είχε αποτύχει. Ήταν καταρρακωμένος ψυχολογικά. Δεν το περίμενε και δεν το πίστευε οτι έμεινε και πάλι, και μάλιστα, με χειρότερη βαθμολογία από την 1η φορά. Μετά από ενα σύντομο, αλλά πολύτιμο χρονικό διάστημα διακοπών, πήρε τους αθηναϊκούς δρόμους τον Σεπτέμβριο της χρονιάς εκείνης προς αναζήτηση σχολής. Ήθελε οπωσδήποτε να κάνει κάτι. Επιθυμούσε να μάθει, να συλλέξει εμπειρίες και γνώσεις από την ζωή, για να αντέξει στις δυσκολίες αυτής. 

Πρώτα-πρώτα πέρασε από ιδιωτικά ΙΕΚ, όπως τα Ξυνή και Δέλτα. Τον ενδιέφεραν ειδικότητες graphic design, συντήρηση αρχαιοτήτων, δημοσιογραφία, σκιτσογραφία/κομικς. Υπήρχαν και ΙΕΚ όπως το New York College στα οποία διδασκόταν Ιστορία (Αρχαία - Μεσαιωνική - Νεωτέρων Χρόνων). Και υπήρχε και το Southeastern College (ή University), το οποίο προσέφερε την ειδικότητα της Αρχαιολογίας. Τα μαθήματα γινόνταν στην αγγλική γλώσσα. Σπούδαζες 3 χρόνια στην Ελλάδα + 1 στο εξωτερικό. Η γραμματέας του "κολλεγίου" (ή "παν/μιου") τον υποδέχτηκε και τον οδήγησε σε ενα τέραστιο, σε στύλ αίθουσας των Βερσαλλιών, δωμάτιο, το οποίο ήταν το πολυτελές γραφείο του διευθυντή. Ο κύριος αυτός, ενας κοστουμαρισμένος τύπος με γλοιώδες ύφος και χαμόγελο στυλ Τζόκερ που αναδείκνυε τα κιτρινισμένα του δόντια, έδωσε ενα απίστευτο εγωκεντρικό σώου - ενα πραγματικό ρεσιτάλ υποκριτικής, προσπαθώντας να πείσει τον Τάλα οτι είναι ο σούπερ-ντούπερ τέλειος διευθυντής/μάνατζερ κτλ., ξεφουρνίζοντας και καμπόσες αγγλικούρες στο ενδιάμεσο. Καθόταν δε σαν ταμπουρωμένος πίσω από το υπερχλιδάτο και υπερμοντέρνο τραπέζι του, φορτωμένο με τις συνήθεις αγιογραφίες και μια τεράστια οθόνη υπολογιστή για διακόσμηση. Στον τοίχο πίσω του ήσαν αναρτημένα και κορνιζαρισμένα διάφορα πτυχία ως διακοσμητικά επίσης. Ο Τάλας δεν έβλεπε την ώρα και την στιγμή να δραπετεύσει από κει μέσα. Ευτυχώς τα κατάφερε και έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Ο κύριος διευθυντής νόμισε προφανώς οτι είχε βρει άλλο ενα κορόϊδο που θα μπορούσε να του πουλήσει φούμαρα. Αμ δε! Το ΙΕΚ αυτό, όπως και όλα τα υπόλοιπα του είδους τους, παρείχαν πτυχία, τα οποία δεν αναγνωρίζονταν από το κράτος. Τα δίδακτρα ήταν επίσης πανάκριβα. Επιπλέον ήταν αμφίβολο εαν παρείχαν αναβολή από τις στρατιωτικές υποχρεώσεις. Και όσον αφορά την συγκεκριμένη ειδικότητα του εν λόγω "κολλεγίου" (ή "παν/μιου"), ο Τάλας δεν έμαθε ούτε τι μαθήματα αρχαιολογίας προσφέρονταν ούτε ποίοι τα διδάσκανε.

Μπορεί το συγκεκριμένο "εκπαιδευτικό ίδρυμα" να είναι το ίδιο, στο οποίο εσπούδασε ο κύριος Λαζαρίδης - το πρόσωπο της επικαιρότητας. Σήμερα ανακοίνωσε την παραίτησή του. Ο Τάλας δεν προτίθεται να παίξει τον συνήγορο του διαβόλου για τον κύριο αυτόν. Αλλά αδυνατεί να κατανοήσει όλους αυτούς τους "πεφτωσυννεφάκιδες" που κάνουν φασαρία εδώ και πάνω από μια βδομάδα, για τα προσόντα του κυρίου αυτού κτλ.: περιμένατε κάτι διαφορετικό από παιδί κομματικού σωλήνα και βυσματία; Ποιός ενδιαφέρεται εαν ο κύριος Λαζαρίδης (και ο κάθε Λαζαρίδης) έχει περάσει ή όχι Πανελλαδικές, έχει σπουδάσει σε ΑΕΙ/ ΤΕΙ/ ΙΕΚ ή όχι και τα συναφή; Από την στιγμή που είχε άκρες, βολεύτηκε. Γράφτηκε οτι ξεκίνησε την καριέρα του ως σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας το 2007. Τον Τάλα θα τον ενδιέφερε περισσότερο να πληροφορηθεί τι συμβουλές έδινε εκεί πέρα ο κύριος αυτός. Κακά τα ψέματα, όλοι μας θα θέλαμε να είχαμε τέτοιες θέσεις και όλοι μας θεωρούμε οτι έχουμε τα αντίστοιχα προσόντα για αυτό. Λίγοι όμως μπορούν. Δεν τους ξέρουμε όλους, αλλά καταλαβαίνουμε γιατί και πως χώνονται στις "σωστές" θέσεις. Ας μην ολιγορούμε επομένως και ας μην προσποιούμαστε ούτε τους έκπληκτους ούτε τους αγανακτισμένους.