"You do not fit in", του είπε η μάνατζερ σε κάκιστα αγγλικά. Εξεπλάγην μεν, μιας και δεν περίμενε τέτοιου είδους απάντηση ως δικαιολογία στην μη ανανέωση του συμβολαίου του.
Τέλη Ιουνίου θα συμπλήρωνε εναν χρόνο σε αυτήν την δουλειά. Ήταν άνεργος από τα τέλη Φλεβάρη 2025 και δεν έπαιρνε επίδομα. Έψαχνε κυρίως στην ιστοσελίδα indeed.com, όταν του ήρθε η ιδέα να δηλώσει ενδιαφέρον και για θέσεις ρεσεψιονίστα σε ξενοδοχεία της πόλης. Είχε ήδη φτιάξει αυτοπεποίθηση από την προηγούμενη δουλειά, ήταν κοινωνικός και επικοινωνιακός - γιατί να μην δοκιμάσει;
Δοκίμασε. Και κάποια στιγμή πέτυχε. Και τον πήραν από αρχές Ιουλίου 2025 σε μια μικρή αλυσίδα 3 ξενοδοχείων 2 αστέρων ολλανδο-ισραηλινών συμφερόντων.
Το μεγαλύτερο από τα 3 αυτά ξενοδοχεία διαθέτει 120 δωμάτια, μικρό γυμναστήριο στο υπόγειο και πάρκινγκ χωρητικότητας 10 αυτοκινήτων. Είναι 6-όροφο. Το μικρότερο ξενοδοχείο είναι 5-όροφο και διαθέτει 60 δωμάτια. Προ κορονοϊού η αλυσίδα αυτών των ξενοδοχείων ανήκε σε εναν άλλον Ολλανδο-Ισραηλινό επιχειρηματία, ο οποίος την πούλησε σε οικογενειακή επιχείρηση συμπατριωτών του. Αυτοί από τις αρχές του 2026 βάλανε μια συγγενή τους ως υπεύθυνη του μάνατζμεντ των 3 ξενοδοχείων. Την προαναφερόμενη κυρία με τα κάκιστα αγγλικά. Μια μικροκαμωμένη, λιπόσαρκη πρεζού που συχνά-πυκνά μουρμούριζε κάτι δικά της ακαταλλαβίστικα και ήταν μονίμως μουτρωμένη και μέσα στην γκρίνια. Ο Τ. πέρασε και από τα 3 ξενοδοχεία. Για σχεδόν ενάμισι μήνα εργάστηκε σχεδόν κάθε μέρα χωρίς ρεπώ. Πρωϊνή βάρδια (06.30 π.μ. - 03.00 μ.μ.) στο μεσαίου μεγέθους ξενοδοχείο, η οποία βάρδια έχει να κάνει κυρίως με τσεκ άουτς. Απογευματινή βάρδια (02.30 μ.μ. - 11.00 μ.μ.) στο μεγάλο ξενοδοχείο, στην οποία ασχολήθηκε με τα τσεκ ινς. Λίγο πριν τα μέσα Αυγούστου 2026 κατέληξε στο μικρότερο ξενοδοχείο.
Το μικρότερο ξενοδοχείο της αλυσίδας ήταν ευκολότερο να το κουμαντάρει. Ήταν μόνος του στην ρεσεψιόν (front office agent την ονομάζαν την θέση - ακούγεται και διαβάζεται πιο...ελκυστικό!) και μπορούσε να επικοινωνεί μέσω τσατ με τις κοπέλες που καθαρίζαν τα δωμάτια, με τον τεχνικό/ επιστάτη, με τα κεντρικά στην Ολλανδία για ζητήματα πληρωμών των επισκεπτών, αλλά και με την διεύθυνση. Φυσικά το ξενοδοχειάκι αυτό είχε (και ακόμα έχει) καμπόσα προβλήματα: τα δωμάτια που βλέπουν στον μικρό κήπο και φέρουν μονούς αριθμούς, είναι μικρότερα (περίπου 20 τ.μ.) από τα απέναντι δωμάτια, τα οποία φέρουν ζυγούς αριθμούς και βλέπουν στον δρόμο. Δεν είναι όλα τα δωμάτια εφοδιασμένα με ψυγειάκια. Κυρίως τα μεγαλύτερα δωμάτια διαθέτουν ψυγεία. Κάποια εξ΄ αυτών έχουν μπανιέρες. Τα υπόλοιπα, απλές ντουζιέρες. Από τον Φλεβάρη 2026 πάντως, όλα τα δωμάτια εφοδιαστήκαν με smart TV. Ο δε 5ος όροφος δεν έχει ταράτσα, αλλά κεκλιμμένη στέγη. Σε περίπτωση βροχής, τα παράθυρα πρέπει να κλείνουν. Το κλιματιστικό λειτουργεί (κι αν) μόνο τους θερινούς μήνες. Υπάρχουν και 4 δωμάτια και στο υπόγειο, από τα οποία το ενα είναι οικογενειακό, με 2 μεγάλα διπλά κρεββάτια και ψυγειάκι. Αλλά τα δωμάτια αυτά βρίσκονται δίπλα στην κουζίνα και όταν το προσωπικό έρχεται κάτα τις 5 π.μ. για να την ανοίξει και να ετοιμάσει το πρωϊνό, είναι κάπως φασαριόζικη η κατάσταση.
Τα παράπονα των επισκεπτών, ουκ ολίγα, ορισμένα δε, ήσαν δικαιολογημένα: τον χειμώνα δεν τρέχει ζεστό νερό στο ντούς, το καλοκαίρι κάνει ζέστη και δεν λειτουργούν τα κλιματιστικά, τα κρεββάτια είναι μικρά, οι τοίχοι είναι λεπτοί και οι θορύβοι ακούγονται. Κάποια εκ των προβλημάτων αυτών μπορούσαν να επιλυθούν, κάποια άλλα, όχι. Ο Τ. προσπαθούσε να διαχειριστεί καταστάσεις και να βρεί λύσεις. Δεν ήταν όλα εύκολα. Ωστόσο, παρατήρησε και ο ίδιος οτι βελτιώθηκε. ¨Εγινε πιο γρήγορος στην εξυπηρέτηση των επισκεπτών και την επεξεργασία των αιτημάτων τους. Έγινε πιο άνετος, πιο δυναμικός, ακόμα πιο επικοινωνιακός. Πήρε δε και πρωτοβουλίες: ζήτησε π.χ. το φθινόπωρο ειδική καρέκλα γραφείου - το συγκεκριμένο ξενοδοχείο ήταν το μοναδικό από τα που δεν διέθετε ειδική πολυθρόνα για το προσωπικό της ρεσεψιόν. Τα παιδιά δανείζονταν καρέκλες από το λόμπυ. Μετά από επερώτηση επισκέπτη, ζήτησε ομπρέλλες. Η διεύθυνση έφερε 3 κομμάτια, αν και γκρίνιαξε στην αρχή.
Είχε υπογράψει συμβόλαιο 1 χρόνου πλήρους απασχόλησης (40 ώρες/βδομάδα). Η διεύθυνση τα έκανε έτσι. Δικαιούνταν 24 μέρες άδεια τον χρόνο, από τις οποίες μπορούσε να πάρει τις μισές κατά την δοκιμαστική περίοδο του 1ου εξαμήνου. Έπρεπε να ντύνεται στα μαύρα σαν τον John Wick. Το ξενοδοχείο δεν δεχόταν μετρητά, παρά μόνο πληρωμές με πιστωτικές κάρτες. Κατά τις εργάσιμες μέρες, ερχόνταν πελάτες που βρίσκονταν για επαγγελματικούς λόγους στην πόλη και έμεναν το πολύ 2 με 3 μέρες. Τα Σαββατοκύριακα ερχόντουσαν κυρίως ζευγαράκια και τουρίστες. Από το φθινόπωρο πάντως υπήρξε βελτίωση στην ποιότητα: όλο και λιγότεροι πελάτες δημιουργούσαν προβλήματα. Παλιότερα υπήρχε κόσμος που, είτε δεν σεβόταν τους κανονισμούς λειτουργίας του ξενοδοχείου, κάπνιζε, έκανε φασαρία, κατέστρεφε κυριολεκτικά ολόκληρα δωμάτια και έπρεπε να έρθει η αστυνομία. Όλα αυτά περιοριστήκαν και σχεδόν εκμηδενιστήκαν.
Η νέα διεύθυνση είχε κάποιες καλές ιδέες: σε περίπτωση που οι επισκέπτες είναι λιγότεροι από 20 άτομα, θα μοιράζονται στους 2 πρώτους ορόφους, ώστε να εξοικονομούν χρόνο οι καθαρίστριες και να μην τρέχουν πάνω-κάτω. Όποιος θέλει πρωϊνό, θα το πληρώνει επί τόπου. Όποιος ζητήσει αλλαγή δωματίου, τσεκ αουτ μετά τις 11 π.μ., τσεκ ιν πριν τις 3 μ.μ. και δεν έχει κάνει κράτηση μέσω της ιστοσελίδας του ξενοδοχείου, αλλά μέσω πάροχων, όπως Booking, Expedia, HRS, KEYTEL, θα πληρώνει έξτρα για την υπηρεσία, εαν υπάρχουν οι δυνατότες αυτές, ελεύθερα δωμάτια δηλαδή. Η γκρίνια ορισμένων επισκεπτών εξαιτίας αυτών των έξτρα ήταν βέβαια αναπόφευκτη.
Ο μισθός ήταν ο βασικός, 13,90 ευρώ/μήνα από Γενάρη 2026. Και εργασία σε βάρδιες, Σαββατοκύριακα, αργίες. Ενώ όμως είχε υπογράψει συμβόλαιο για full time job, από τον χειμώνα και έπειτα, τον έβαζαν και εργαζόταν λιγότερες ώρες. Είχε τύχει να εργαστεί και 2 με 3 μέρες την βδομάδα. Τους 2 τελευταίους μήνες δε, έπεσε πιο πολύ, 2 με 1 μέρα την βδομάδα. Η νέα διεύθυνση προτίμησε από το Πάσχα 2026 και μετά να προσλάβει 2 επιπλέον νέα άτομα, αντί να του αυξήσει τις ώρες εργασίας. Τελικά, του ανακοίνωσε την μη ανανέωση του συμβολαίου πριν μπεί ο Ιούλιος, με την γελοία δικαιολογία που αναφέρθηκε στην αρχή του παρόντος κειμένου.
Εννοείται οτι τον πείραξε - ειδικά εκείνην την χρονική στιγμή - αυτή η κουβέντα. Αλλά δεν τον πήρε και τελείως από κάτω. Τέτοιες φτηνές δικαιολογίες είχε ακούσει και παλιότερα. Στο παρελθόν του όλο και κάποιοι υπήρξαν, οι οποίοι όχι μόνο δεν γουστάρανε την φάτσα του, αλλά δημιουργήσαν και τις συνθήκες για να απομακρυνθεί, να μείνει άνεργος κτλ. [βλ. τα ακόλουθα λινκς: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7] Κρίμα που αντιμετωπίζει και πάλι τα ίδια. Και ακόμα πιο κρίμα, μιας και διαπιστώνει οτι βιώνει πλέον - συν όλων των προηγούμενων που είχε περάσει (π.χ. ταξικός) - και ηλικιακό ρατσισμό... Το αίσθημα της πικρίας, μολονότι όχι τόσο ισχυρό πλέον (αν αυτό γινόταν πριν από καμία 10αρια χρόνια, θα τον είχε πάρει από κάτω), είναι παρών. Πικρία γιατί νόμισε οτι θα στέργιωνε στην δουλειά αυτή, μιας και είχε "πάρει το κολάι". Είχε συναναστράφει με αρκετά άτομα στην δουλειά αυτή - συναδέλφους, τεχνικούς, καθαρίστριες. Με όλους και όλες σχεδόν τα πήγε καλά. Όλοι και όλες σχεδόν μικρότερα ηλικιακά άτομα. Ερασιτέχνες που μάθαν την δουλειά επί τόπου (αυτός ήταν άλλος ένας λόγος που γκρινιάζαν οι πελάτες).
Τώρα θα πρέπει να μηδενίσει και πάλι το κοντέρ και να επιστρέψει στο σημείο εκκίνησης...
