ΜΕΜΠΤΟΝ ΚΑΙ ΗΘΙΚΟΝ.

Ο κυριος της φωτογραφιας ονομαζεται Ανδρεας Κουτουπος. Επροκειτο να διοριστει απο την νεα κυβερνηση σε νευραλγικο ποστο. Ο ιδιος ο πρωθυπουργος ειχε διαβασει το βιογραφικο του και ειχε εντυπωσιαστει απο τις γνωσεις και την επαγγελματικη του εμπειρια. Πανω που θα γινοταν η προσληψη και θα επεφταν οι υπογραφες, εσκασε σα βομβα η ειδηση, οτι ο κυριος Κουτουπος διατηρει ιστοσελιδα στο facebook, στην οποια εκφραστηκε με οχι ιδιαιτερα κολακευτικους χαρακτηρισμους για την καινουργια κυβερνηση. Η κυβερνηση οχι απλως ενημερωθηκε για αυτο, αλλα και για το οτι ο κυριος Κουτουπος ηταν για χρονια μελος της Ν. Δ. - του αντιπολιτευτικου κομματος της κυβερνησης του Π.Α.Σ.Ο.Κ. η συνεχεια ειναι γνωστη...

Η περιπτωση Κουτουπου δινει την αφορμη να τεθουν καποια ερωτηματα: Ο κυριος αυτος επροκειτο να προσληφθει βαση της επαγγελματικης του προυπηρεσιας. Απο εκει και περα, γιατι θα πρεπει να παιζουν ρολο οι πολιτικες του πεποιθησεις και η προσωπικη του ζωη; Ποιοι νομοι μπορει να επιτρεπουν σε εργοδοτες να κοιτουν προσωπικες σελιδες των υφισταμενων τους στο διαδικτυο και να αποφασιζουν, απο φωτογραφιες και σχολια των, αν θα τους προσλαβουν η' οχι;

Το ζητημα ειναι βεβαια καπως περιπλοκο. Ισως ο κυριος Κουτουπος δεν θα επρεπε να εκφραζεται τοσο ανοικτα και...δυναμικα εναντιον των μελλοντικων του εργοδοτων. Θα επρεπε να εχει μεσα του το αισθημα της ευγνομωσυνης που καποιοι σε υψηλες θεσεις εκτιμησαν την ως τωρα δουλεια του και τον επελεξαν. Τετοιες ευκαιριες δεν δινονται καθε μερα. Γιατι λοιπον εγραψε υβριστικα σχολια εναντιον της νεας κυβερνησης σε ενα μεσο του διαδικτυου, στο οποιο πολλοι και διαφοροι εχουν προσβαση; Γιατι επελεξε να δημοσιοποιησει την κομματικη του ταυτοτητα;

Μετα την γνωστοποιηση του θεματος αυτου, βγηκαν πολλοι που ενταχθηκαν με την μια και με την αλλη μερια. Στην ηλεκτρονικη διευθυνση γνωστης εφημεριδας υπηρχαν οι μεν, που ανεφεραν οτι γνωριζαν τον Κουτουπο απο την συνδικαλιστικη του δραση στο κομμα της Ν. Δ. και τον χαρακτηριζαν ως ελισσομενο και υπουλο ανθρωπο με χοντρες γνωριμιες απο υψηλα κλιμακια. Υπηρχαν και οι δε, που επισης τον γνωριζαν προσωπικα και εκαναν λογο για τιμιο και εργατικο μανατζερ με εμπειριες και γνωσεις. Καποιοι αλλοι χαιρετιζαν την σταση του να τολμαει να ασκει κριτικη στον, παρ' ολιγον εργοδοτη του οπως φανηκε, ενω εψεγαν την κυβερνηση που δεν τον προσελαβε τελικα, δρωντας κατ' αυτον τον τροπο με κομματικα κριτηρια και πετωντας απο πανω της το πανοφωρι της αξιοκρατιας. Υπαρξαν και καποιοι τελος, οι οποιοι εδωσαν τα ευσημα στην νεα κυβερνηση γιατι δεν προσελαβε τελικα αυτον τον αγνωμονα και υβριστη νεοδημοκρατη.

Τελικα που βρισκεται η αληθεια; Ποιος εχει δικιο και ποιος αδικο; Μηπως και οι δυο - Κουτουπος και κυβερνηση; Μηπως και οι δυο ενεργησαν, απο την μια πλευρα, με τροπο μη μεμπτο και ηθικο; Ενω απο την αλλη επραξαν κατα συνειδηση;

Πολυ δυσκολο να παρεις θεση σε τετοιου ειδους προβληματα. Τα ορια ειναι πολυ λεπτα...

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ.

Προχτες την Κυριακη ειχαμε στην Γερμανια την πρωτη απο τις τεσσερεις Advent πριν απο τα Χριστουγεννα. Τις τεσσερεις αυτες Κυριακες, συνηθιζεται να πηγαινει ο κοσμος στις εκκλησιες και να αναβει κερια. Συνηθως ειναι ενα κερι για καθε μια απο τις Κυριακες αυτες. Καποια καταστηματα ειναι αυτες τις Κυριακες ανοιχτα, ενω επισημως ανοιγουν τα χριστουγεννιατικα παζαρια σε παμπολλες γερμανικες πολεις (Weihnachtsmärkte).

Αυτα τα χριστουγεννιατικα παζαρια ειναι μια πολυ ευχαριστη εμπειρια για οποιον βρισκεται στη Γερμανια αυτες τις μερες. Ιδιαιτερα τα παζαρια σε μικρες επαρχιακες πολεις, οπως η Βοννη, το Μυνστερ, το Ερλανγκεν, η Χαιδελβεργη ειναι κομψα και χαριτωμενα! Ολα αυτα ειναι τοσο διαφορετικα απο οτι στην Ελλαδα...

Στα χριστουγεννιατικα παζαρια, κτιζονται μικρα ξυλινα κιοσκια που μοιαζουν με σπιτακια και διακοσμουνται με κλαδια δεντρων και φωτακια. Η ολη ατμοσφαιρα ειναι ιδιαιτερα γλυκια και μαγευτικη, ειδικα αν συνδυαζεται και με τις συνηθεις καιρικες συνθηκες που επικρατουν τετοια εποχη στη Γερμανια, οπως το κρυο και οι ψιχαλες. Τοτε ειναι απολαυση να περιπλανιεσαι αναμεσα στα κιοσκια, ρουφωντας τις μυδωδιες και βλεποντας χαρουμενα προσωπα.

Σε καποια απο αυτα τα κιοσκια πουλανε μπιχλιμπιδια και διαφορα διακοσμητικα απο ξυλο, γυαλι, μεταλλο. Σε αλλα βρισκεις λιχουδιες. Μερικοι πουλανε στα παζαρια καστανα και αλλους ξηρους καρπους. Γλυκα, οπως καραμελωμενα μηλα και αλλα φρουτα καλυμμενα με σοκολατα. Και φυσικα, υπαρχουν αυτοι που ψηνουν παντως ειδους λουκανικα! Υπαρχει το κλασσικο Weisswurst, το οποιο το ονομαζουν και Bratwurst. Επισης υπαρχει το κοκκινο Thüringer και το Krakauer. Τα λουκανικα τα σερβιρουν σε φραντζολακι, το οποιο μπορεις να γεμισεις με μουσταρδα και κετσαπ. Οι περισσοτεροι τα ψηνουν σε σχαρες με καρβουνα, που ειναι και πιο υγιεινος τροπος. Ο βασιλιας ωστοσο του γερμανικου Weihnachtsmarkt ειναι το Glühwein, βρασμενο κρασι δηλαδη! Το ζεστο αυτο ροφημα ειναι οτι πρεπει για τις κρυες γερμανικες βραδιες στο παζαρι.

Σπαζοντας σε αυτο το σημειο, τον 4ο τοιχο και απευθυνομενος στο α' ενικο προσωπο για μια ακομη απο τις ελαχιστες στιγμες που εχω βρεθει να το κανω, τα γερμανικα χριστουγεννιατικα παζαρια ειναι για μενα μια πολυ ευχαριστη εμπειρια. Θυμαμαι ακομα, αν και εχουν περασει καμια δεκαρια χρονια απο τοτε, τις πρωτες μου επισκεψεις στο χριστουγεννιατικο παζαρι της φοιτητουπολης που διεμενα. Ολες μου οι αισθησεις ησαν οξυμενες. Παρατηρουσα τα παντα γυρω μου με μεγαλη λεπτομερεια. Ρουφαγα τις μυρωδιες. Μου αρεσε ολη εκεινη η ατμοσφαιρα. Το ποσο διαφορετικα ησαν ολα απο τα ελληνικα εθιμα που γνωριζα.

Με τα χρονια η συνηθεια εγινε ρουτινα. Οι παρεες χαλασαν. Αλλοι φυγαν. Αλλοι δεν ηθελαν να συνεχισουν. Μολονοτι δεν ειμαι πλεον ο ιδιος που ημουν πριν απο δεκα χρονια, οσον αφορα εμπειριες και γνωσεις, συνεχιζω αραια και που να επισκεπτομαι χριστουγεννιατικα παζαρια, οποτε εχω χρονο. Δεν με πειραζει που ειμαι μονος μου. Η μαγεια της πρωτης εντυπωσης που μου προξενουσε εχει χαθει. Αλλα δεν πειραζει. Η αισθηση ευχαριστησης να πινω ζεστο Glühwein και να τρωω Bratwurst εχει διατηρηθει. Και αυτο απο μονο του, ειναι πολυ σημαντικο.

ΠΡΕΠΕΙ;

Διαβασε σε γνωστη αθηναικη εφημεριδα οτι συντομα θα ανεβει παρασταση χωρου στην οποια οι καλλιτεχνες θα εμφανιζονται...οπως γεννηθηκαν... Κατι αντιστοιχο εγινε και σε παρασταση πριν απο λιγους μηνες, την επιμελεια της οποιας ειχε πολυ γνωστος ελληνας χορογραφος.

Δεν ειναι η πρωτη, ουτε θα ειναι προφανως η τελευταια φορα. Ανεβαζουν καποιοι θεατρικες παραστασεις, μπαλετα και οτι αλλο φανταστει κανεις και τσουπ! Να σου και το γυμνο...

Η απορια ειναι, χρειαζεται; Γιατι χρειαζεται; Τι θελει ο καλλιτεχνης να δειξει, βαζοντας τον ηθοποιο/τον χορευτη κ.α. στην σκηνη γυμνο; Θελει να προκαλεσει; Θελει να πουλησει; Πως περιμενει οτι θα αντιδρασει ο θεατης;

Κατ' αρχην, ποιοι, ποσοι και γιατι πανε να δουν αυτες τις παραστασεις; Ξερουν τι θα δουν; Τους αρεσει αυτο που βλεπουν; Το καταλαβαινουν;

Για οσους βιαστουν να κατηγορησουν τον γραφοντα για συντηρητισμο, κομπλεξισμο, οπισθοδρομισμο κτλ., ηρεμειστε παιδια! Τιποτε απο ολα αυτα δεν ισχυει!

Τα ωραια γυμνα κορμια των ηθοποιων και χορευτριων δεν ειναι προκλητικα. Δεν συνουσιαζονται επι σκηνης. Απο την αλλη μερια ομως, δεν δικαιολογειται ο λογος υπαρξης του γυμνου στην σκηνη. Ο σκηνοθετης/ ο συγγραφεας/ ο ηθοποιος/ ο χορευτης μπορει να πιστευει οτι ετσι καινοτομει. Ομως απο την δεακετια του '90, κατα την οποια εμφανιζεται το... φαινομενο του γυμνισμου στα ελληνικα θεατρα τουλαχιστον, εχουν ανεβει ουκ ολιγες παραστασεις. Επομενως, μαλλον μπαγιατικο δειχνει να ειναι το εφυρημα...

Ισως οι συντελεστες μιας παραστασης, της οποιας οι πρωταγωνιστες εμφανιζονται ολογυμνοι, με τα γεννητικα τους οργανα σε κοινη θεα, να πιστευουν οτι ετσι θα σοκαρουν τους θεατες, οτι θα τους αφυπνισουν. Ωστοσο αυτοι που παρακολουθουν αυτες τις παραστασεις, οι οποιες ειναι πιο ακριβες απο τους κινηματογραφους, δεν ειναι τιποτε παιδακια, αλλα ενηλικες. Ωριμοι ανθρωποι με εμπειριες. Ισως καποιοι απο αυτους να πηγαινουν σε παραστασεις με γυμνο, γιατι το γυμνο ζωντανα, σε αποσταση λιγων μετρων απο το καθισμα τους, τους εξιταρει. Το γυμνο σωμα ασκει μια ανυπερβλητη γοητεια στον θεατη. Δυσκολα μπορει καποιος να αποσπαστει. Μηπως ολοι αυτοι οι αξιοπρεπεις και σοβαροφανεις κυριοι και κυριες ειναι δηθεν; Και μηπως οι δημιουργοι τετοιων παραστασεων, γνωριζοντας το υψηλο τους κοστος απο την μια, και τις κρυφες ενοχες της νεοελληνικης κοινωνιας απο την αλλη, η οποια αρεσκεται συχνα πυκνα να παιρνει ματι απο την κλειδαροτρυπα, αποφασισαν να της ανοιξουν διαπλατα την πορτα, ετσι ωστε και οι μεν να αποζημιωθουν οικονομικα, και οι δε να κανουν μπανιστιρι, χορταινοντας ψυχικα;

Ο σκοπος αγιαζει τα μεσα, εγραφε ο Μακκιαβελλι πριν απο αιωνες. Το γυμνο σωμα στη σκηνη γεμιζει την τσεπη του θεατρικου επιχειρηματια, του σκηνοθετη, του χορογραφου. Μεσω του ματακια θεατη, του συντηρητικου αστου που θα μιλησει για σκανδαλο, του δημοσιογραφου που θα το αναγαγει σε μειζον θεμα της κοινωνιας απο το μεσο στο οποιο εργαζεται.