ΓΙΟΡΤΗ ΣΤΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ.

 Στο προαυλιο του κεντρικου κτηριου του πανεπιστημιου Χουμπολτ στο Βερολινο, οταν ο καιρος ειναι καλος, μαζευονται καμποσοι με κουτες και στηνουν τους παγκους τους. Απο τις κουτες βγαζουν βιβλια και τα ακουμπανε στους παγκους. Τα βιβλια, επιστημονικα και λογοτεχνικα, ατλαντες και λευκωματα, ειναι ποιοτικα και σε προσιτες τιμες.

 Καποια απο εκεινες τις φωτεινες μερες λοιπον, κοντοσταθηκε ο Ταλας να χαζεψει τους τιτλους. Τα ματια του καρφωθηκαν σε ενα μικρο βιβλιαρακι, ενα μαλλον παιδικο βιβλιο: "Ein Fest bei Papadakis" (γιορτη στου Παπαδακη, σε ελευθερη μεταφραση), το οποιο με την σειρα του ηταν προσαρμογη καποιου θεατρικου εργου της ομαδας Grips, που φαινεται να ανεβηκε καποια στιγμη προς τα τελη της δεκαετιας του '70 στο τοτε δυτικο Βερολινο. Το βιβλιαρακι εκδοθηκε στα 1982. Δεν κοστιζε παραπανω απο 1 ευρω. Απο περιεργεια, ανεμιγμενη με ενδιαφερον, το αγορασε και το πηρε. 60 σελιδες ηταν ολο, μεσα σε λιγες ωριτσες το διαβασε.  

 Η ιστορια αναφερεται στην δεκαετια του '70 και τους μεταναστες που εμφανιστηκαν στη Γερμανια. Ο πρωταγωνιστης του θεατρικου και του βιβλιου ειναι ο μικρος Γιαννης Παπαδακης, ο οποιος προσπαθει να προσαρμοστει στη ζωη της Γερμανιας. Αν και δυσκολευεται με την γλωσσα, δινει προσπαθειες να την μαθει. Η συμμαθητρια του, η Βερα, του συμπαραστεκεται. Οταν τον βοηθαει να τα βγαλει περα με τον νταη της ταξης, της υποσχεται να συναντηθουν το επομενο Σαββατοκυριακο στο καμπινγκ που πηγαινει με τον πατερα και τον αδελφο της. Ο Γιαννης πηγαινει με τον πατερα του Βασιλη στο καμπινγκ και στηνουν το αντισκοινο τους κατω απο ενα δενδρο. Για κακη τους τυχη, το συγκεκριμενο μερος εχει επιλεξει και ο πατερας της Βερας, ο κυριος Μυλλερ, ο οποιος ειναι και συναδελφος του Βασιλη στην φαμπρικα. Ο κυριος Μυλλερ φριττει με το που βλεπει οτι αλλοι και μαλιστα, αλλοδαποι, του πιασαν το δεντρο του, κατω απο το οποιο εστηνε ανελληπως την σκηνη του. Προσπαθει να μηχανευτει διαφορους τροπους για να ξεφορτωθει τους Παπαδακηδες. Τα πραγματα ομως αγριευουν και οι δυο ανδρες ξεκινουν την λογομαχια. Ο Μυλλερ κατηγορει τους αλλοδαπους που παιρνουν τις δουλειες και τα σπιτια των Γερμανων. Ο Παπαδακης αντεπιτιθεται, λεγοντας οτι οι δουλειες και τα σπιτια που παιρνουν οι αλλοδαποι, δεν ειναι αρεστα στους Γερμανους. Επιπλεον δε, πληρωνονται λιγοτερο οι αλλοδαποι για την ιδια με τους Γερμανους εργασια. 

 Στην ιστορια παρεμβαινει και μια μικρη Τουρκαλα, η Αισε, η οποια δουλευει στο καμπινγκ για πενταροδεκαρες, αντι να πηγαινει στο σχολειο με τους συνομηλικους της Γιαννη και Βερα. Μεσα απο μια σειρα απο περιστατικα, οπως η υποχωρηση των Παπαδακηδων και η ανταλλαγη θεσεων στο δεντρο, για να μην στενοχωριεται ο κυριος Μυλλερ, η αποκαλυψη της εκμεταλλευσης της Αισε απο τον διευθυντη του καμπινγκ και το γεγονος οτι ο Βασιλης Παπαδακης δεν εκλεψε τιποτε απο κανεναν, αλλα αναγκαστηκε να ερθει στη Γερμανια, γιατι στην Ελλαδα δεν υπηρχαν δουλειες και γιατι οι γερμανικες αρχες ζητουσαν προσωπικο, οι δυο πατεραδες τα βρισκουν μεταξυ τους. Στο τελος, Παπαδακης και Μυλλερ μοιραζονται την ρετσινα του πρωτου, τα παιδια παιζουν και η ιστορια τελειωνει με την παρατηρηση του Βασιλη Παπαδακη, πως τοσο εκεινος, οσο και ο κυριος Μυλλερ, ειναι απλοι εργατες. Και οι εργατες δεν θα επρεπε να μαλλωνεουν μεταξυ τους, αλλα να μαχονται εναντιον της αδικιας και των εκβιασμων του κεφαλαιου.

 Σε γενικες γραμμες δηλαδη, το εργο αυτο αναφερεται στα στερεοτυπα που επικρατουσαν στη Γερμανια εναντι των αλλοδαπων εργατων της δεκαετιας του '70 και ληγει με μια κομμουνιστικου τυπου δηλωση. Ο Ταλας πιστευει, οτι θα ηταν πολυ ενδιαφερον, εαν επανακυκλοφορουσε μια εκμοντερνισμενη εκδοχη του εργου αυτου σημερα στη Γερμανια, μιας και οι βασικοι πρωταγωνιστες ειναι Ελληνες. Και ειναι γνωστο, πως αντιμετωπιζονται πλεον λογω οικονομικης κρισης  ... Πολυ περισσοτερο δε, θα ηταν ενδιαφερον, εαν το θεατρικο αυτο παρουσιαζοταν στην Ελλαδα, με αλλαγες στους ρολους. Ο κυριος Μυλλερ π.χ. θα ηταν αυτη τη φορα Ελληνας και ο κυριος Παπαδακης Αλβανος ...

 

ΝΥΧΤΕΡΙΔΕΣ ΚΙ ΑΡΑΧΝΕΣ.

 Αυτην την εποχη προβαλλονται παραλληλα στους κινηματογραφους των Η.Π.Α. και της Ευρωπης τουλαχιστον, δυο ταινιες για τους πιο αρχετυπικους υπερηρωες των κομικς: Ο ενας ειναι ο Spiderman (Ανθρωπος Αραχνη), ο αλλος ο Batman (Ανθρωπος Νυχτεριδα). Δεν θα αναφερθουν πολλα σχετικα με την πλοκη των δυο ταινιων, αφου αυτη μπορει να ανιχνευτει και στην βικιπαιδεια. Η μια (the amazing Spiderman) φερεται να αποτελει την αρχη μιας νεας τριλογιας, η αλλη (the Dark Knight rises) ειναι η τελευταια της δικιας της τριλογιας. Αισθητικα διαφερουν επισης οι δυο ταινιες, με αυτη του Σπαιντερμαν να δινει εμφαση στα ψηφιακα εφφε και τις σκηνες δρασης, ενω η ταινια του Μπατμαν μοιαζει με μειγμα ψυχολογικου θριλερ και αστυνομικης περιπετειας, οι δε σκηνες μαχης, ειδικα η μονομαχια μεταξυ Μπατμαν και Μπειν ειναι σχεδον γυμνη απο ειδικα εφφε, σαν μια προσπαθεια να φαινεται ως ρεαλιστικη μαχη μεταξυ δυο ανδρων.

 Απο κει και περα, αν εξαιρεθει το γεγονος οτι και οι δυο αρχετυπικοι υπερηρωες ειναι ορφανοι απο γονεις, οι διαφορες τους ειναι ακρως εμβληματικες: Ο Σπαιντερμαν ειναι ενας νεαρος προερχομενος απο τα κατωτερα κοινωνικα στρωματα της αμερικανικης κοινωνιας, ο οποιος προσπαθει να επιβιωσει με μικροδουλειες. Ο Μπατμαν αντιθετως ειναι ειναι ενας ζαμπλουτος πλευμποι που ζει σε μια βιλα με μπατλερ. Ο Σπαιντερμαν διαθετει υπερδυναμεις, οπως και οι εχθροι του. Αυτοι ειτε εχουν δυναμεις, οι οποιες συμβολιζουν τα στοιχεια της φυσης (π.χ. οι Sandman, Hydroman, Molten, Electro), ειτε ανταποκρινονται στο ζωικο βασιλειο, οπως ο ιδιος ο Σπαιντερμαν (λ.χ. οι Tarantula, Scorpio, Vulture, Rhino, Puma, Fly, Beetle). Στην ταινια, ο εχθρος ειναι ο Lizard, η Σαυρα. Ο Μπατμαν απο την αλλη, δεν διαθετει υπερδυναμεις. Με την περιουσια του ομως, μπορει να δωσει εμφαση στην τεχνολογια. Το οπλοστασιο του περιλαμβανει οχηματα παντως τυπου, αμπουλες αεριου, σκοινια αναρριχησης, στολη με εξαρτηματα. Ομοιως οι εχθροι του, οπως ο Τζοκερ, ο Πιγκουινος, ο Αινιγμα ειναι στην πλειοψηφια τους παρανοικοι εγκληματιες χωρις υπερδυναμεις. Στην μεχρι τωρα παρουσιαζομενη τριλογια, σκηνοθετημενη απο τον Κρις Νολαν, ολοι οι εχθροι του Μπατμαν δεν εχουν υπερδυναμεις. Σκοπιμως ισως ο σεναριογραφος και ο σκηνοθετης να θελησαν να δωσουν ετσι μια πιο ρεαλιστικη αποψη για τις ταινιες τους. Μην ξεχναμε ομως οτι ο Μπατμαν και οι εχθροι του προερχονται απο την ασπρομαυρη παραδοση των ταινιων νουαρ της δεκαετιας του '30, αλλα και του '40, πρωταγωνιστες της οποιας ησαν ντετεκτιβς, γκανγκστερς και μοιραιες γυναικες. Ο δε Σπαιντερμαν αναγεται στην δεκαετια του '60, οταν ειχαν περαση οι ταινιες β' κατηγοριας με εξωγηινους, τερατα και μυστηριωδη πειραματα στα αμερικανικα ντραιβ ινς.

 Απο κει και περα, οι δυο υπερηρωες μοιραζονται τη νυχτα, ο ενας σε μια πολυβουη, φωτισμενη, αλλα οχι απειλητικη Νεα Υορκη και ο αλλος σε μια μουντη, απαισιοδοξη Γκοθαμ Σιτι. Το ευρημα των εγκεφαλων της D.C. Comics να βαλουν τους ηρωες τους να δρουν σε φανταστικες πολεις (π.χ. ο Σουπερμαν στην Μητροπολη, ο Μπατμαν στην Γκοθαμ), εναντι των φανταστικων ηρωων της Μαρβελ που δρουν σε παραγματικες πολεις, οπως η Νεα Υορκη, το Σαν Φρανσισκο και το Λος Αντζελες, ειναι εξοχο και ειλικρινες. Δινουν ετσι στον αναγνωστη να καταλαβει, οτι το εγχειρημα τους ειναι προιον φαντασιας. Μην εχουν αυταπατες, δεν ειναι πραγματικοτητα. Το σιγουρο εναι πως, τοσο η Μητροπολη, οσο και η Γκοθαμ αποτελουν τις δυο οψεις του ενος και ιδιου νομισματος. Μπορει να συμβολιζουν την οποιαδηποτε μεγαλουπολη των Η.Π.Α. Συνηθως ομως ο συμβολισμος τους εχει να κανει με την Νεα Υορκη.

  Οσον αφορα αυτο καθεαυτο τις επικαιρες ταινιες που προβαλλονται αυτη την εποχη στους κινηματογραφους διεθνως, η μεν πρωτη με τον Σπαιντερμαν ξεφευγει απο το αυτοπαρωδικο στυλ της προηγουμενης τριλογιας που ειχε σκηνοθετησει ο Σαμ Ραιμι και ειχε προβληθει απο αρχες εως μεσα του μιλλενιουμ. Κατα παρομοιο τροπο η τριλογια του Νολαν δεν εχει το γκροτεσκο και κιτσατο αισθητικο αποτελεσμα που ειχαν οι ταινιες του Μπαρτον και των διαδοχοων του μεταξυ των αρχων και των μεσων της δεκαετιας του 1990. Οι δυο προσφατες ταινιες δινουν εμφαση σε στοιχεια ρεαλισμου, αλλα σε διαφορετικα σημεια των ταινιων τους: Στον μεν Σπαιντερμαν ο ρεαλισμος αποδιδεται στην σχεση του πρωταγωνιστη με τους θειους του, στον τροπο που αποκτα κινητρο για να χρησιμοποιησει τις δυναμεις του, στην σκηνη του θανατου του θειου του. Καλως δεν προβαλε ο σκηνοθετης Μαικλ Γουεμπ για πολλοστη φορα την ιστορια που ο Πητερ Παρκερ συμμετεχει σε αγωνα κατς. Την ξερουμε απο τα κομικς και την ταινια του Ραιμι. Ποιο ρεαλιστικη η ληστεια στο σουπερ μαρκετ και ο θανατος/ατυχημα του θειου Μπεν, ο οποιος εψαχνε να βρει τον Πητερ, μετα απο τον τσακωμο τους. Στον Μπατμαν, ο ρεαλισμος αποδιδεται, οπως γραψαμε ηδη, στην φυση των πρωταγωνιστων, οι οποιοι δεν διαθετουν υπερδυναμεις. Ο Μπειν δεν χρειαζεται υπερδυναμεις για να χρησιμοποιησει τα δακτυλικα αποτυπωματα του Μπρους Γουειν ωστε να μπλοκαρει τις επιχειρησεις του, ουτε η σωματικη του δυναμη ειναι αυτη που θα τον βοηθησει να αποκοψει την Γκοθαμ απο την υπολοιπη Αμερικη, κανοντας την no man´s land. Η Κατγουμαν επισης δεν χρειαζεται υπερδυναμεις για να ληστεψει. Ειναι η τεχνολογια και τεχνογνωσια που τους καθιστουν ικανους.

 Και οι δυο προαναφερομενες ταινιες εχουν θετικες και ισως και καποιες αδυνατες, αν οχι αρνητικες στιγμες. Επαφιεται στον αναγνωστη/ θεατη να επιλεξει ποια απο τις δυο θελει να δει. Εμεις παρακολουθησαμε και τις δυο και οι αναγνωστες του ιστολογιου θα καταλαβουν με την πρωτη, γιατι αυτη η συγκριτικη παρουσιαση των δυο ταινιων σε ενα κειμενο.

The lifestyle Greek summers of the ´90s.

 Στο κειμενο της 8ης Ιουλιου 2012 περιεγραψα τα καλοκαιρια των παιδικων μου χρονων. Τα καλοκαιρι της δεκαετιας του 1980, που τοτε μου φαινοντουσαν πιο αγνα, πιο απολαυστικα, πιο μεγαλα σε διαρκεια. Μολονοτι αρχικα δεν ηθελα, εν τουτοις αλλαξα γνωμη και αποφασισα να γραψω λιγα πραγματα για τα καλοκαιρια της εφηβειας μου. Τα καλοκαιρια της δεκαετιας του 1990.

  Ουσιαστικα εχω πλεον την εντυπωση, οτι η καινουργια δεκαετια ξεκινησε πιο νωρις. Με την δημιουργια δηλαδη της ιδιωτικης τηλεορασης στα τελη του '80. Λιγο μετα ηρθε η πτωση του Τειχους του Βερολινου, η Ενωση των δυο Γερμανιων και η καταρρευση της Σοβιετικης Ενωσης. Το Σιδηρουν Παραπετασμα διαλυοταν. Ακολουθησαν η απελευθερωση της Ρουμανιας απο το καθεστως Τσαουτσεσκου, της Αλβανιας απο τον Χοτζα, η Βελουδινη Επανασταση της Τσεχιας, η διαλυση της Γιουγκοσλαβιας. Ολα αυτα τα διεθνη γεγονοτα μπλεκονταν με το δικο μας βρωμικο '89 και την εμφανιση της ιδιωτικης τηλεορασης, καθως και στις προαναφερθεισες χωρες εμφανιστηκε το, ας πουμε, φαινομενο.

 Εκεινη η εποχη σηματοδοτηθηκε επισης απο αλλαγες στη ζωη μου, καθως μετακομισαμε σε αλλη γειτονια και τις δυο τελευταιες ταξεις του Λυκειου τις εβγαλα σε αλλο σχολειο. Η οικογενεια ακολουθησε την μοδα της εποχης και αγορασε μια μεγαλη εγχρωμη τηλεοραση με τηλεκοντρολ που επιανε ολα τα τοτε γνωστα καναλια. Απο αυτην, απο τις βολτες στα μαγαζια κατα μηκους της λεωφ. Βουλιαγμενης, απο τον καινουργιο σχολικο περιγυρο, προσπαθουσα να καταλαβω το περιβαλλον και την νεα εποχη. Τοτε δεν το ειχα αντιληφθει, ουτε ηξερα πως να ονομασω το φαινομενο εκεινο. Αλλοι, αργοτερα, του δωσαν χαρακτηρισμους οπως βλαχογκλαμουρια, βλαχομπαροκ, λαιφσταιλικι.

  Τοτε καταλαβαινα πως ερχεται καλοκαιρι, απο τηλεοπτικες εκπομπες οπως το "Baywatch" και "Tropical Heat" και κατι ελληνικουρες με μπικινοφορουσες στον ΑΝΤ1 που καναν χαζα τηλεπαιχνιδια διπλα σε πισινες. Επισης και απο εκπομπες τυπου "πρωινος καφες" με καλεσμενους διαφορους και διαφορες να τραγουδανε πλειμπακ, επισης διπλα σε πισινες. Τετοιου ειδους εκπομπες ξεκινουσαν γυρω στην εξεταστικη περιοδο, κατα τον Μαιο, και παιζονταν αδιαλλειπτως ολο το καλοκαιρι. Υπηρχαν και αλλες εκπομπες που παρουσιαζονταν συνηθως απο συμμετεχουσες καλλιστειων και διαφημιζαν διαφορα μπαρ, κλαμπ και καφετεριες. Γιατι στη νεα δεκαετια δοθηκε ωθηση στις επιχειρησεις του τυπου αυτου. Ενα σωρο μαγαζια ξεφυτρωσαν εν μια νυχτι σχεδον σε ολη την επικρατεια.

 Απο την μερια μου, προσπαθουσα να προσαρμοστω. Το σχολικο περιβαλλον ομως ηταν εχθρικο, παρα τις αποπειρες μου να κανω παρεες, δεν βγηκε τιποτε. Μονο εναν φιλαρακο εχω απο τοτε. Επισης ο ελευθερος χρονος, ολο και μειωνοταν. Απο τη μια το σχολειο, απο την αλλη το φροντιστηριο. Ημουν και στην εφηβεια και επαιρνα ερωτικα ερεθισματα, χωρις να το θελω μερικες φορες. Τα πρωτα χρονια τα ιδιωτικα τηλεοπτικα καναλια προεβαλαν ερωτικες ταινιες. Συνηθως "κλασικα εργα", οπως "η ιστορια της Ο.", "η Εμμανουελλα" (ολες οι ταινιες καθως και η τηλεοπτικη σειρα των αρχων του '90 που ηταν σε retro look) κ.α. Ο αισθησιακος ερωτισμος των '80ς παραχωρουσε πλεον την θεση του στον πιο ξεκαθαρο και ανοιχτο σεξισμο των '90ς. Αντε επομενως να συγκεντρωθεις στα διαβασματα μετα! Ειδικα οι μηνες, κατα τους οποιους ηταν η εξεταστικη, ησαν πολυ σκληροι. Πολυ ζεστη και θορυβος στην πολη, πολυ δυσκολο να κλεισεις ματι τη νυχτα.

 Το κεντρο της Αθηνας με τα βιβλιοπωλεια του ηταν μια διεξοδος απο τα προβληματα μου, το αγχος του σχολειου, την οικογενειακη γκρινια. Οταν δεν γινονταν οι γνωστες απεργιες των λεωφοριτζιδων, μπορουσες να κατεβεις κατω, παρα τα μποτιλιαρισματα. Τοτε ειχα μαθει τα δρομολογια και ειχα σταμπαρει καποια μερη, τα οποια επισκεπτομουν συχνα. Οπως το βιβλιοπωλειο που τοτε ηταν στον πρωτο οροφο μιας πολυκατοικιας στην οδο Αιολου. Αρχικα πηγαινα και στο Μινιον, αλλα καποια στιγμη εγινε το μοιραιο με το καταστημα αυτο. Μια αλλη διεξοδος ησαν οι εκθεσεις βιβλιου τον Μαιο και τον Σεπτεμβριο στο Πεδιο του Αρεως και στο Ζαππειο αντιστοιχα.

  Εκεινες τις εποχες τα καλοκαιρια μου ησαν περιορισμενα και στριμωγμενα μεσα στην οικογενειακη γκρινια. Ευτυχως που καποια στιγμη, πριν μπει η καινουργια δεκαετια, αυτος ο φιλος καποιων συγγενων μου μας ειχε καλεσει στο σπιτι του, που ηταν λιγο πιο εξω απο την πολη του Ληξουριου της Κεφαλλονιας. Ηταν η πρωτη φορα που πηγα στην Κεφαλλονια. Ο πατερας δεν ηθελε να ερθει. Δεν συμπαθουσε τον Κεφαλλονιτη φιλο των συγγενων μας. Επειτα ειχε και δουλεια. Εκεινη την εποχη ολοκληρωνε την πωληση του τελευταιου μαγαζιου του. Δεν μπορουσε, για λογους υγειας, να συνεχισει αλλο. Το πρωτο καλοκαιρι στην Κεφαλλονια εξελιχθηκε ομορφα σε γενικες γραμμες. Πηγαμε σε αρκετα μερη, απολαυσαμε καλες παραλιες. Μεχρι και τη λιμνη Μελισσανη επισκεφθηκαμε. Καποιο αλλο καλοκαιρι το βγαλαμε στη νοτια Πελοποννησο, κοντα στην περιοχη του Γυθειου και την Αρεοπολη. Μεχρι και στον Μιστρα και την Μονεμβασια φτασαμε.

 Στην Κεφαλλονια ξαναπηγαμε δυο η' τρεις φορες. Τοτε ηταν και ο πατερας μαζι. Ειχαν μεσολαβησει καποια περιστατικα, οπως ο θανατος του Κεφαλλονιτη γνωστου μας. Στην διαθηκη του ειχε γραψει πως διεθετε μια μικρη γκαρσονιερα μεσα στην πολη του Ληξουριου, την οποια επιτρεποταν να επισκεφθουμε και εμεις. Το σπιτακι αυτο ηταν μικρο. Διεθετε ενα ορθογωνιο, μακροστενο δωματιο, το οποιο εβλεπες αμεσως μολις εμπαινες στην εισοδο. Ηταν στα αριστερα. Απεναντι, στα δεξια, ηταν το μπανιο. Η κουζινα ηταν καπως πιο μεγαλη. Υπηρχε επισης μια αυλη. Το σπιτακι αυτο ηταν κολλητα με ενα αλλο. Παρα τους δυο ανεμιστηρες, εκανε πολυ ζεστη εκει μεσα. Το θετικο ηταν, οτι μπορουσες να πας απο κει με τα ποδια στο κεντρο του Ληξουριου, το οποιο αποτελουνταν απο μια πλατεια κοντα στο λιμανι. Εκει βρισκοταν και το μοναδικο σουβλατζιδικο της πολης. Στην αλλη μερια της πλατειας ηταν το πρακτορειο τυπου. Η εποχη των κομικς ομως ειχε περασει και οχι μονο για μενα. Εκει μεσα ευρισκες αλλωστε ξενογλωσσα πορνοπεριοδικα και χλιδατα εντυπα τυπου ΚΛΙΚ και ΜΑΧ, τα οποια διαφημιζαν το λαιφσταιλ. Στην πανω μερια της πλατειας υπηρχε ενα ζαχαροπλαστειο, το οποιο διαφημιζαν ως το πιο παλιο της πολης. Υποτιθεται οτι η σπεσιαλιτε του ηταν το παγωτο κρεμ μουρλε, οπως το λεγαν, το οποιο δεν ηταν κατι το ιδιαιτερο. Κρεμα βανιλια η' καιμακι με σιροπι, σερβιρισμενο σε ψηλο ποτηρι. Αυτο ηταν ολο. Στους μεσα δρομους υπηρχαν καποια εστιατορια και ταβερνες, ενω κατα μηκος της παραλιακης υπηρχαν δυο μοντερνα κλαμπ/καφετεριες, στα οποια ποτε δεν καθισα. Τετοιου ειδους μαγαζια υπηρχαν τοτε και στο Ναυπλιο, που πηγαιναμε απο τα μεσα της δεκαετιας του '90, και στο Ρεθυμνο, το οποιο επισκεφθηκα το 1998. Χλιδατα, ντιζαινατα μαγαζια, που συνηθως επαιζαν την λεγομενη λαικοποπ μουσικη. Απολιθωματα της λαιφσταιλιδικης βλαχομπαροκ εποχης τους. Στα γυρω χωρια εβλεπες αρχιτεκτονικα τερατουργηματα: Πετρινες βιλες με ψευδοαρχαικους στυλους και κεραμιδοσκεπες, περιμαντρωμενες απο τειχη/ φρουρια, πισω απο σιδερενιες καγκελοπορτες, που προσπαθουσαν να κρυψουν το συντριβανι, την πισινα η' το σουπερμοντερνο αυτοκινητο. Κυριως δε τα κομπλεξ των ιδιοκτητων τους, οι οποιοι φαινεται πως διαπλαστηκαν εκεινη την εποχη. Η λαιφσταιλιδικη εποχη αντικατοπτριζοταν στα προσωπα του κοσμου: Απο την μεγαλουπολη Αθηνα μεχρι τα τουριστικα Ρεθυμνο, Ναυπλιο, Ληξουρι, εβλεπα την μαγκια, τον εγωισμο, την αλλαζονεια στα ματια και τις συμπεριφορες συνομιληκων μου και μεγαλυτερων μου. Στις κοπελες που με σεξυ ντυσιμο και λικνισματα προκαλουσαν σκιρτιματα, αλλα θα βγαιναν ραντεβου με τους προαναφερομενους τυπους, ειδικα εαν αυτοι κυκλοφορουσαν με μοντερνα τζιπ με φιμε τσαμια και τη μουσικη στη διαπασων. Αυτη η μαγκια, η ψευτογκλαμουρια, η επιδειξη, δυστυχως συνεχιζουν να διατηρουνται μια δεκαετια μετα.

  Οπως εχει ηδη αναφερθει, θεωρω οτι ειμαι προσαρμοστικος. Υπεστησα την ψευτογκλαμουρια και τους θιασωτες της, αλλα δεν υπεκυψα. Ηθελημενα η' μη, παρεμεινα παρατηρητης της χλιδας και του λαιφσταιλ. Λιγα χρονια μετα τα μεσα της δεκαετιας του '90 εφυγα για Γερμανια. Ερχομουν πισω σε αραια διαστηματα και για πολυ περιορισμενο χρονο. Τα καλοκαιρια μου αραιωσαν ακομα περισσοτερο. Δεν ημουν πλεον παιδι, ουτε καν εφηβος.