Λίγα μόλις χρονάκια μετά την εμπειρία του Τάλα ως τηλεφωνητή (sic: callcenter agent), προέκυψε μια άλλη, ασυνήθιστη για τον ίδιον και την μέχρι τώρα πορεία του, επαγγελματική πρόταση:
Ήταν τέλη Φλεβάρη 2024 όταν έπεσε τυχαία σε μια αγγελία ιστοσελίδας που ζητούσε προσωπικό για να στελεχώσει το αεροδρόμιο της πόλης του στην θέση του ελεγκτή χειραποσκευών και επιβατών. Απάντησε και έλαβε σύνδεσμο για διαδικτυακή παρουσίαση της εταιρείας και της εν λόγω εργασίας περί τα μέσα Μαρτίου. Η παρουσίαση και οι πληροφορίες είχαν ενδιαφέρον. Για να εργαστεί κανείς στο πόστο αυτό, θα πρέπει να συμμετάσχει σε μια 6μηνη εκπαίδευση, η οποία πληρωνόταν. Μετά το τέλος της εκπαίδευσης αυτής και, αφού περνούσαν τις εξετάσεις, μπορούσαν οι υποψήφιοι να υπογράψουν νέο συμβόλαιο επιλέγοντας πόσες ώρες θα εργαστούν στο αεροδρόμιο. Μπορούσαν να επιλέξουν από 120 εως 150 ώρες τον μήνα. Ο μισθός ήταν 22,22 ευρώ την ώρα. Από Γενάρη 2025 έχει πάει στα 23 ευρώ. Στην συνέχεια, μέσω ενος άλλου σύνδεσμου, μπορούσαν οι ενδιαφερόμενοι να κανονίσουν ραντεβού για συνέντευξη δια ζώσης. Ο Τάλας ζήτησε και πήρε ραντεβού για την 20η Μαρτίου 2024. Πρίν το ραντεβού, οι υποψήφιοι εκείνης της μέρας έπρεπε να περάσουν μια σειρά μικρών τεστς αναγνώρισης αντικειμένων και σύνταξης προτάσεων σε γερμανικά και αγγλικά. Από τα 8 άτομα που ήταν παρόντα, τα 4 κόπηκαν. Ο Τάλας ευτυχώς πέρασε στην επόμενη φάση. Ακολούθησε ενας πολύμηνος μαραθώνιος, καθώς ο Τάλας έπρεπε για την δουλειά αυτή να μαζέψει διάφορα έγγραφα, να συμπληρώσει αιτήσεις, να απευθυνθεί σε υπηρεσίες, να σκαννάρει, φωτοτυπήσει και μεταφράσει έναντι αμοιβής χαρτιά. Συν το οτι η κυρία που ήταν υπεύθυνη για το recruiting αρρώστησε και δεν μπορούσε να την βρει για ενάμισι μήνα περίπου. ¨Οταν τελικά την βρήκε, ενημερώθηκε οτι δεν προλαβαίνει την εγγραφή του στο εκπαιδευτικό σεμινάριο που ξεκινούσε τον Ιούλιο. Το επόμενο γκρουπ ήταν να ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο.
Όπερ και εγένετο, και ο Τάλας βρέθηκε την 2η μέρα του Σεπτεμβρίου 2024 σε μια αίθουσα μαζί με 17 περίπου άτομα διαφόρων εθνικοτήτων. Η εκπαίδευση όχι μόνο πληρωνόταν, αλλά ήταν 8ωρη και 5μερη (Δευτέρα εως Παρασκευή). Απαρτιζόταν από το θεωρητικό και το πρακτικό τμήμα. Το θεωρητικό διαρκούσε μέχρι μέσα Οκτωβρίου και περιλάμβανε 4 διαγωνίσματα. Εαν οι υποψήφιοι περνούσαν τα διαγωνίσματα, συνεχίζαν με το πρακτικό τμήμα, το οποίο διαρκούσε εως τα Χριστούγεννα. Εαν όχι, κοβόντουσαν από την εκπαίδευση, αλλά μπορούσαν να εργαστούν στο αεροδρόμιο ως απλοί ελεγκτές χειραποσκευών μόνο και ως την λήξη του συμβολαίου τους, που είχε υπογραφεί στις 27 Αυγούστου 2024 και έληγε στις 28 Φεβρουαρίου 2025. Το πρακτικό τμήμα λάμβανε χώρα σε αλλες εγκαταστάσεις, διαφορετικές από το θεωρητικό, και περιλάμβανε αναγνώριση επικίνδυνων και μη αντικειμένων, χειρισμό σκάννερ, σωματικό έλεγχο. Και σε αυτήν την περίπτωση υπήρχαν διαγωνίσματα, τα οποία εαν δεν τα περνούσαν οι υποψήφιοι, μπορούσαν να εργαστούν στο αεροδρόμιο ως την λήξη του συμβολαίου τους. Ήδη από την 2η εβδομάδα του Σεπτεμβρίου όμως το γκρουπ του Τάλα εργαζόταν στο αεροδρόμιο, αφού με το τέλος της 1ης εβδομάδας πήραν δια εξετάσεων την πιστοποίηση πως μπορούν να δουλέψουν ως απλοί ελεγκτές χειραποσκευών μόνο. Είχαν ήδη προμηθευτεί τις στολές και τις ειδικές κάρτες εισόδου/εξόδου του αεροδρομίου. Από μέσα Οκτωβρίου εργάζονταν εναλλάξ, μια εβδομάδα στο αεροδρόμιο, μια στην εκπαίδευση.
Οι ελεγκτές χειραποσκευών, οι οποίοι ξεχωρίζαν από τους υπολοίπους συνεργάτες της εταιρείας χάρις τα γαλάζια γιλέκα που έπρεπε να φορούν, φροντίζαν να αδειάζουν οι επιβάτες τις τσέπες των παντελονιών τους και να τοποθετούν παλτά και χειραποσκευές στις ειδικές λεκανίτσες (βλ. εικ. άνωθεν). Υπολογιστές, καλλυντικά όπως κρέμες, αποσμητικά, αρώματα και κραγιόν, υγρά (π.χ. ποτά, χυμοί), σπρέι τοποθετούνται ξεχωριστά σε άλλες λεκανίτσες. Ειδικά τα υγρά και τα καλλυντικά θα πρέπει να είναι μέχρι 100 μλ/100 γρ και να μπαίνουν σε διαφανείς συσκευασίες του 1 λίτρου. Η δουλειά ήταν αρκετά σκληρή, μιας και περιλάμβανε πολύωρη ορθοστασία, μικρά, ασυντόνιστα διαλείμματα που δεν ήξερε κανείς πότε και εαν θα γίνουν (πολλές φορές δεν γίνονταν - ο Τάλας π.χ. είχε τύχει να εργαστεί συνεχόμενο 5ωρο ή 4ωρο χωρίς παύση), σκληρά ωράρια σε βάρδιες (η πρωϊνή ξεκινούσε στις 4 π.μ. Οι πρώτες πτήσεις έφευγαν στις 5.20 π.μ. Ο Τάλας δηλαδή θα έπρεπε στην περίπτωση αυτή να φεύγει μετά τα μεσάνυχτα από το σπίτι του, μιας και δεν υπήρχαν συγκοινωνίες τις ώρες εκείνες. Και να υπήρχαν, ήταν πολύ αραιές. Έπαιρνε 4 συγκοινωνίες και έκανε διαδρομή 1 ώρας περίπου για να είναι στις 4 π.μ. στο πόστο του. Αυτό σήμαινε οτι έπρεπε να σπάει τον ύπνο του, να κοιμάται λίγες ώρες το μεσημέρι και άλλες λίγες ως τα μεσάνυχτα, πράγμα ολίγον τι δύσκολο, εαν κάποιος είναι σε υπερένταση. Και φυσικά να προσέχει με την διατροφή του).
Μέχρι τα Χριστούγεννα του 2024, το γκρουπ του Τάλα συρρικνώθηκε: από τα 17 άτομα που ξεκινήσαν τον Σεπτέμβριο, μείναν 13. Ήδη από τις αρχές Δεκεμβρίου είχαν φύγει οι εκπαιδευτές εξαιτίας μιας παρεξήγησης με προσωπικό της γραμματείας. Στην θέση τους μπήκαν άλλοι. Παραμονή Χριστουγέννων έφυγαν άλλα 2 άτομα που δεν πέρασαν το τελευταίο τέστ αναγνώρισης εικόνων. Το ενα εξ αυτών ήταν ο Τάλας. Από τις 2 Δεκεμβρίου 2024 και μέχρι τις 27 Φεβρουαρίου 2025 εργάστηκε για 90 ώρες τον μήνα (τόσο επιτρεπόταν βάσει συμβολαίου), Γενάρη και Φλεβάρη 4 μέρες την βδομάδα με 2 μέρες ρεπώ. Ενα 4ημερο πρωϊνή (4 π.μ. - 12.30 μ.μ.), ενα απογευματινή (12.30 - 21.30 μ.μ.) βάρδια. Ακόμα και Σαββατοκύριακα, 2 τον Γενάρη, 2 τον Φλεβάρη, τα οποία πριμοδοτούνταν έξτρα. Η 27η Φεβρουαρίου ήταν η τελευταία του μέρα στην δουλειά αυτήν. Με το πέρας της βάρδιας του, παρέδωσε την ειδική κάρτα. Στις 5 Μαρτίου παρέδωσε και τον ρουχισμό της εταιρείας. Πλέον επανήλθε στους καθημερινούς του, πιο χαλαρούς ρυθμούς και ετοιμάζει αιτήσεις για νέες θέσεις εργασίας.
Σε γενικές γραμμές τα πήγε καλά στο αεροδρόμιο ο Τάλας. Δεν μάλωσε με κανέναν, κοινωνικοποιήθηκε, συνεργάστηκε με τους συναδέλφους αρμονικά. Συναναστράφηκε με διάφορους τύπους επιβατών, στους οποίους επιχειρούσε να εξηγήσει πως οτι κάνει, το κάνει για την δική τους ασφάλεια: συνταξιούχους που δεν καταλάβαιναν οτι έπρεπε να αδειάσουν τις τσέπες τους και από χαρτομάνδηλα, γκρουπς φασιαριόζων μαθητών, τουρίστες που δεν ξέραν ούτε αγγλικά ούτε γερμανικά, αλλαζόνες μάνατζερς με κοστούμια και γραβάτες, αγχωμένους φοιτητές που δεν είχαν εμπειρία από ταξίδια με αεροπλάνο, καλογυμνασμένες ινφλουένσερς με τοπς και λέγγινγκς από το πρώην ανατολικό μπλοκ, μποντυμπιλντεράδες με τατουάζ, οικογένειες με μωρά και καρότσια, ανάπηρους σε καρότσια. Πάρα πολλοί εξ αυτών, μολονότι εξοπλισμένοι με κινητά τελευταίας τεχνολογίας, μολονότι παντού στο αεροδρόμιο υπήρχαν δίγλωσσες επεξηγηματικές σημάνσεις και εικόνες, δεν γνώριζαν ούτε σε ποιό τέρμιναλ βρίσκονται, ούτε οτι πρέπει να τοποθετούν υγρά μέχρι 100 μλ/γρ σε διαφανείς σακκούλες του 1 λίτρου, ούτε οτι απαγορεύονται μαχαίρια με μήκος λάμας άνω των 6 εκ., έφλεκτα υλικά κτλ. Κατ΄αυτόν τον τρόπο δημιουργούνταν συχνά εκνευρισμοί και παρεξηγήσεις.
Τα φοβερά λάθη που έκανε ο Τάλας στην δουλειά αυτή, ήταν να παραβλέπει υγρά άνω των 100 μλ στον έλεγχο, κάτι που γινόταν μια φορά στις 100-150 χειραποσκευές. Αλλά αυτά διορθώνονταν, διότι οι συνάδελφοι τα βλέπαν στο σκάννερ και τα εντοπίζαν στον 2ο έλεγχο μετά. Αλλά θα του λείψουν κάποια πράγματα, πέραν του οικονομικού οφέλους, όπως οι κοινωνικές συναναστροφές, ειδικά με κάποια από τα παιδιά του γκρουπ του. Ναι μεν νεότεροι στην ηλικία από τον Τάλα, αλλά τα πήγαν καλά και του έφτιαχναν την διάθεση, η οποία ήταν πεσμένη από το 2020 και μετά (βλ. σχετικά κείμενα ενταύθα). Χαλάλι το πρωϊνό ξύπνημα μες την νύχτα και το κρύο, και τα προβλήματα στις συγκοινωνίες για να είναι στις 6 π.μ. κάθε πρωί στην εκπαίδευση. Χαλάλι και τα απανωτά διαγωνίσματα, η εκμάθηση (συχνά δια αποστήθισης) της ύλης που περιλάμβανε ορισμούς και έννοιες, νομοθεσίες και παραγράφους. Χαλάλι και η σωματική εκπαίδευση, η οποία γινόταν δίχως γάντια και στην οποία οι συμμετέχοντες έπιαναν με γυμνά χέρια ο ενας τα ποδάρια του άλλου. Ήταν απόλαυση η επιστροφή με το τραίνο και με ευχάριστη παρέα...
