ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΑΠΕΛΟ.

  Ήταν μια γλυκιά μέρα εκείνη στα μέσα της άνοιξης. Οι θερμοκρασίες ήταν ήπιες, δεν είχαν πιάσει οι ζέστες, αλλά δεν έκανε και το κρύο των προηγούμενων μηνών. Ήταν σε μια εποχή που ο Τ. έκανε συναλλαγές με μετρητά. Επίσης δεν είχε lap-top, δεν γνώριζε για τα google maps και φυσικά δεν διέθετε smartphone. Ούτε καν απλό κινητό. Δεν είχαν κυκλοφορήσει τότε αυτά. Έτσι ήταν κάθε απόδρασή του στο κέντρο της ευρωπαϊκής αυτής μεγαλούπολης μια μικρή περιπέτεια που απαιτούσε προετοιμασία: ενημέρωση για τις καιρικές συνθήκες δια ραδιοφώνου ή τηλεοράσεως - καθότι όλο και καμιά ψιχάλα μπορούσε να πέσει έτσι στα ξαφνικά, πληροφορίες για τα δρομολόγια των τραμ, των τραίνων και των λεωφορείων από τους πίνακες στις αντίστοιχες στάσεις - διότι όλα είναι πιθανά: από καθυστερήσεις στα δρομολόγια, μέχρι στάσεις απεργίας, ακόμα και τροχαία καθ΄ οδόν που παρεμποδίζουν την κυκλοφορία. Είχε βάλει εναν στόχο, είχε μιαν αιτία να κατέβει στο κέντρο: έψαχνε κάτι συγκεκριμένο για τις καλοκαιρινές του εξορμήσεις. Ενα καπέλο μοναδικό σε σχήμα, χρώμα, μέγεθος, υλικό κατασκευής. Το καπέλο που γύρευε πρέπει να πληρεί συγκεκριμένες προδιαγραφές [π.χ. α, β, γ, δ]. Και φυσικά να συμφέρει οικονομικά. Είχε ήδη εντοπίσει κάποια καταστήματα που πωλούσαν καπέλα. Για αυτό και ξεκίνησε από νωρίς. 

Εικ. 1

 Στο κέντρο της πόλης έφτασε σχετικά γρήγορα. Εντόπισε επίσης τα μαγαζιά που ήθελε, αν και το ψάξιμο πήρε περισσότερη ώρα, καθότι τα μαγαζιά δεν γειτονεύανε και έπρεπε να μετακινηθεί με τις συγκοινωνίες από την μια περιοχή στην άλλη. Δεν έμεινε όμως ευχαριστημένος με αυτά που είδε. Ήταν νωρίς το απόγευμα, ήταν λίγο κουρασμένος από το πήγαινελα και σκεφτόταν να εγκαταλείψει αυτήν την αλλόκοτη αποστολή που είχε θέσει στον εαυτό του και ως δικαιολογία για να βγεί από το διαμέρισμά του. Και τότε ήταν που θυμήθηκε τα vintage μαγαζιά των Oranienburgerstraße και Bergmannstraße. Είχε περάσει παλιότερα από αυτούς τους δρόμους, σε μια άλλη "αποστολή" και είχε παρατηρήσει κάποια αξιόλογα πράγματα. Άξιζε τον κόπο να ξαναπάει. Όπερ και εγένετο. 

Εικ. 2

 Οι 2 αυτοί δρόμοι βρίσκονταν σε 2 διαφορετικές γειτονιές. Το μόνο τους κοινό, πλήν των vintage shops, ήταν οτι μαζεύαν πολύν κόσμο από την εναλλακτική μουσική και πολιτική σκηνή. Πολλούς νέους ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη της γής - όλοι τους προσπαθούσαν να κάνουν μια νέα αρχή μακρυά από τις πατρίδες τους. Για να φτάσει από την μια γειτονιά στην άλλη, έπρεπε να αλλάξει τουλάχιστον 2 συγκοινωνίες. Στην Oranienburgerstraße δεν βρήκε αυτό που ήθελε. Το κατάστημα που νόμιζε οτι θα ήταν η σωτηρία του, είχε κλείσει. Απέμενε η Bergmannstraße πλέον. Εκεί στάθηκε τυχερός: το κατάστημα που είχε δει πριν καιρό ήταν εκεί και ήταν ανοιχτό μέχρι τις 8 μ.μ. Μπήκε μέσα. Το κουδουνάκι που κρεμόταν πάνω από την γυάλινη πόρτα χτύπησε με το άνοιγμά της. Ο χώρος ήταν στενόμακρος και όχι καλά φωτισμένος. Δεν υπήρχαν άλλοι πελάτες εκείνην την ώρα. Στα δεξιά ήταν το ταμείο, πίσω από το οποίο στεκόταν μια ηλικιωμένη συμπαθητική κυρία. Φορούσε κολλιέ και βραχιόλια με πολύχρωμες χάντρες. Τα γκρίζα της μαλλιά ήταν πιασμένα πίσω με μια κοκκάλινη στέκα, ενώ και τα γυαλιά της ήσαν κοκκάλινα και μεγάλα. Με το κουδούνισμα, σήκωσε το κεφάλι της και του χαμογέλασε. Ο Τ. ανταπέδωσε με χαμόγελο και μια ζεστή, ευγενική "καλησπέρα". Πλησίασε το ταμείο, βγάζοντας ταυτόχρονα 2 σελίδες Α4 από το σακκίδιό του. 

Εικ. 3

- "Καλησπέρα σας! Πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;" ρώτησε η κυρία.

- "Γειά σας, ψάχνω ένα καπέλο με τα ακόλουθα χαρακτηριστικά", αποκρίθηκε ο Τ. και άπλωσε τις φωτοτυπίες Α4 με φωτογραφίες καπέλων στο ταμείο. "Θέλω να συνδυάζει το σχήμα των εικ. 1-3 - κυρίως όμως το σχήμα της εικ. 1. Η ταινία να είναι πιο φαρδιά. Στο χρώμα να είναι σαν αυτό της εικ. 3, αλλά η ταινία να είναι σκουρόχρωμη. Μέγεθος S-M. Από κανβά θα ήταν καλό, ειδάλλως από καστόρι ή από κουνέλι. Τιμή, όσο πιο προσιτή γίνεται παρακαλώ."

- "Φαίνεστε να ξέρετε τι ζητάτε", απάντησε παιχνιδιάρικα η ταμίας. "Ρίξτε μια ματιά τριγύρω και εαν δεν βρίσκετε αυτό που θέλετε εδώ, μπορείτε να περάσετε στο δωμάτιο στο βάθος. Το σακκίδιό σας να το αφήσετε στο ταμείο όμως" του είπε.

 Ο Τ. προχώρησε στο βάθος του διαδρόμου. Υπήρχε μια πόρτα μισάνοιχτη που οδηγούσε σε ενα μικρότερο δωμάτιο. Μπήκε μέσα. Ο φωτισμός στο δωμάτιο αυτό ήταν καλύτερος. Οι τοίχοι του αποτελούνταν από ραφιέρες γεμάτες καπέλα όλων των ειδών, χρωμάτων, μεγεθών: υπήρχαν φεντόρες και ρεπούμπλικες, καβουράκια και baseball caps, τραγιάσκες, καουμπόϊκα Stetsons, αυστραλέζικα Barmah, νοτιαφρικανικά Rogue, ψαθάκια τύπου "Παναμά". Σε μια από τις πάνω ραφιέρες πρόσεξε κάτι ο Τ.: κάποια καπέλα που έμοιαζαν με αυτό που έψαχνε. Τεντώθηκε να πιάσει ενα, μιας και δεν υπήρχε σκάλα εκεί. Και τότε, καμιά δεκαριά καπέλα έπεσαν πάνω του. Ξαφνικά ένιωσε κάτι πάνω στο κεφάλι του. Η αίσθηση ήταν ευχάριστη. Γύρισε προς τον καθρέπτη που υπήρχε απέναντί του. Και αυτό που είδε, τον άφησε άναυδο: στο κεφάλι του βρισκόταν το καπέλο των ονείρων του (εικ. 4)! Το σχήμα ταίριαζε, το χρώμα και το μέγεθος επίσης. Δεν ήταν βαρύ για το κεφάλι του, δεν τον πίεζε. Ενθουσιασμένος και με το καπέλο στο χέρι, κατευθύνθηκε προς το ταμείο. Το τελευταίο εμπόδιο ήταν η τιμή. Δυστυχώς ήταν πολύ ακριβό για την τσέπη του. Η ταμίας όμως του έδωσε την ιδανική λύση:

- "Νομίζω οτι το καπέλο διάλεξε εσάς", του είπε χαμογελώντας. "Είμαι σίγουρη οτι θα σας φέρει τύχη! Κοιτάξτε, εμείς εδώ στο κατάστημα πουλάμε ρούχα και αξεσουάρ second-hand. Εαν έχετε ρούχα σε καλή κατάσταση που δεν τα χρειάζεστε και είναι αξίας, μπορείτε να τα φέρετε και να κάνουμε ανταλλαγή - θα σας δώσω το καπέλο σε μειωμένη τιμή".

- "Πραγματικά έχω κάποια πράγματα, π.χ. ενα δερμάτινο τζάκετ που το είχα αγοράσει για 90 ευρώ πριν από 15-20 χρόνια. Δυστυχώς δεν προλαβαίνω να πάω και να το φέρω σήμερα. Μπορώ να έρθω αύριο;" ρώτησε ο Τ.

- "Ασφαλώς! Αύριο το πρωί θα είναι βέβαια η συνάδελφός μου. Θα την έχω ενημερώσει για τα τεκταινόμενα. Ελάτε λοιπόν αύριο, φέρτε οτι θέλετε και θα σας δώσουμε το καπέλο. Καλό απόγευμα!" 

Εικ. 4

 Ο Τ. σχεδόν δεν έκλεισε μάτι όλη τη νύχτα από την υπερένταση που του δημιούργησε το αίσθημα της ευφορίας. Την επομένη, μετά τις 10 π.μ. που άνοιγε το κατάστημα, ήταν μπροστά στην πόρτα. Μπαίνοντας μέσα, αντίκρυσε στο ταμείο μια νεότερη γυναίκα, τα μπράτσα της οποίας ήταν γεμάτα τατουάζ. Φορούσε τεράστια γυαλιά, είχε βαμμένα φούξια τα μαλλιά της και είχε σκουλαρίκι στην μύτη. Ταίριαζε με το περιβάλλον της γειτονιάς, αντίθετα με την ηλικιωμένη συνάδελφό της, η οποία εμφανισιακά έμοιαζε για ποιό συντηρητική. Ο Τ. της εξήγησε με λίγες κουβέντες τα πεπραγμένα της προηγούμενης μέρας, μολονότι φάνηκε οτι δεν χρειαζόταν κάν. Η κοπέλα ήταν ήδη ενημερωμένη.

- "Εδώ είναι το καπέλο σας. Συγχαρητήρια, καλοφόρετο. Θα σας αλλάξει σίγουρα την ζωή προς το καλύτερο", του απάντησε χαμογελώντας. 

 Αφού παρέλαβε τα πράγματα που έφερε ο Τ. και τα συμφωνήσαν στο οικονομικό, ο Τ. αναχώρησε την στιγμή που ενα ζευγάρι έμπαινε στο κατάστημα. Σε όλη την διαδρομή, ο Τ. σκεφτόταν, γιατί και οι 2 ταμίες του είπαν οτι το καπέλο θα του φέρει τύχη. "Μα, είναι απλά ενα καπέλο", του έλεγε η φωνή στο κεφάλι του.  

 Τις επόμενες μέρες, και, αφού το προβάρισε μπροστά στον καθρέπτη του διαμερίσματός του, έκανε το μεγάλο πείραμα: φόρεσε το ενα το καλό leather bomber jacket που είχε κρατήσει, συνδυάζοντας το με το αγαπημένο του cargo pants και βγήκε στον δρόμο. Η αίσθηση ήταν απερίγραπτη! Το καπέλο καθόταν απλά τέλεια στο κεφάλι του, ούτε τον πίεζε, ούτε τον βάραινε. Ούτε πολύ μικρό ήταν, ούτε πολύ μεγάλο - και δεν του έκρυβε το πρόσωπο. Αλλά του προστάτευε τον σβέρκο, τα αυτιά και την μύτη. Για περίπου μια εβδομάδα κυκλοφορούσε έτσι ντυμένος σε διάφορες γειτονιές. Και άρχισε να πιστεύει αυτά που του είπαν οι 2 πωλήτριες στο μαγαζί - ειδικά μετά από κάποια περιστατικά: 

 Έτυχε π.χ. εντός της πρώτης αυτής εβδομάδας να κάνει λίγο κρύο και να ψιλοβρέξει. Ούτε που το κατάλαβε. Περπατούσε έξω στους δρόμους και δεν ένιωθε κρύο. Ούτε και το νερό της βροχής τον άγγιζε. Άλλες μέρες είχε ανέβει η θερμοκρασία. Ούτε την ζέστη αισθανόταν. Επίσης όποτε κυκλοφορούσε φορώντας το καπέλο, κανείς δεν τον κοίταζε περίεργα. Και δεν είχε ευτράπελα. Τα λεωφορεία, τα τραμ, τα τραίνα, ερχόνταν και φεύγαν στην ώρα τους. Δεν είχε κανένα πρόβλημα με τίποτε και με κανέναν. Ήταν σαν να βρισκόταν σε μια παράξενη διάσταση, όπου όλα έρεαν απλά και αρμονικά, και ο ίδιος ήταν άτρωτος. Τα προβλήματα και οι μπελάδες, είτε τον απέφευγαν, είτε δεν τον άγγιζαν κάν, γιατί δεν μπορούσαν απλά να τον αγγίξουν. Τα πρώτα βράδυα, λόγω ενθουσιασμού, θαυμασμού και υπερέντασης, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Έμενε ξαπλωμένος στο κρεββάτι και σκεφτόταν:

- "βρε μπας και οι πωλήτριες είχαν δίκιο; Μήπως το καπέλο αυτό είναι...μαγικό και μου φέρνει πράγματι τύχη;"

 Η άνοιξη έφευγε και έμπαινε το καλοκαίρι. Σύντομα ακολούθησαν ταξίδια σε χώρες αγαπημένες, ονειρικές. Πέρασε καλά, έμεινε υγιής, γνώρισε κόσμο, διασκέδασε. Την ώρα της επιστροφής, χαρούμενος ών, μονολογούσε:

- "καλά πήγαμε εως τώρα, αλλά πρέπει όντως να πειραματιστώ, εαν πράγματι το καπέλο αυτό μου φέρνει τύχη. Έχω ιδέα! Με το που θα επιστρέψω στην βάση μου, θα πάω να παίξω ενα δελτίο λόττο! Θα επιλέξω τυχαίους αριθμούς φορώντας το καπέλο και θα πάω να καταθέσω!"

 Ο άμοιρος ο Τ., μέσα στον ενθουσιασμό του νόμισε οτι πράγματι το καπέλο του μπορεί να κάνει τα πάντα! Και οτι θα τον κάνει πλούσιο και επιτυχημένο! Και αφού επέστρεψε, έβαλε το σχέδιο του σε εφαρμογή: πρώτα περίμενε μέχρι το λόττο να πάει σε τζακ-ποτ. Αφού λοιπόν είδε οτι μαζεύτηκε τόσο χρήμα που έπαιξε και ως βασικό θέμα στις ειδήσεις, προμηθεύτηκε ενα δελτίο, κάθησε στο δωματιό του φορώντας το καπέλο και άρχισε να γράφει αριθμούς. Όταν τελείωσε βγήκε έξω - πάντα με το καπέλο στο κεφάλι - να καταθέσει το δελτίο - το οποίο κρατούσε χαλαρά στο χέρι του - σε ενα περίπτερο της γειτονιάς. 

 Ήξερε ενα κιόσκι, αλλά έπρεπε να διασχίσει την γέφυρα που χωρίζει την παλαιά από την νέα πόλη. Ο καιρός δεν ήταν ιδιαίτερα καλός: γκρίζα σύννεφα μαζεύονταν στον ουρανό και φύσαγε δυνατός αέρας. Περπάταγε στο σηματοδοτημένο σημείο που οριοθετεί τον χώρο των πεζών και τον χωρίζει από εκείνων των ποδηλατών. Είχε φτάσει περίπου στα μισά της τοξωτής γέφυρας, η οποία υψωνόταν 20 μ. περίπου πάνω από το θολό ποτάμι της πόλης. Στο μυαλό του δεν είχε άλλο, παρά την σκέψη οτι κέρδισε τα εκατομμύρια του τζακ-ποτ. Και ήξερε ακριβώς τι θα τα κάνει. 

 Απορροφημένος από τις σκέψεις του, χασκογελούσε στο πεζοδρόμιο, όταν το ένστικτό του χτύπησε σαν καμπανάκι. Μόλις που πρόλαβε να γυρίσει και είδε εναν ποδηλάτη να τρέχει με μεγάλη ταχύτητα κατά πάνω του. Ο ποδηλάτης είχε παραβιάσει το σηματοδοτημένο όριο και δεν χρησιμοποιήσε το κουδουνάκι στο τίμόνι του για να ειδοποιήσει τους πεζούς. Ο Τ., σεβόμενος το όριο, πήγαινε στην ζώνη των πεζών και άκρη-άκρη προς την γέφυρα. Αλλά φαίνεται οτι και αυτό δεν ήταν αρκετό. Ο αγενής ποδηλάτης, περνώντας με μεγάλη ταχύτητα ξυστά του, τον έριξε πάνω στην μαρμάρινη κουπαστή της γέφυρας και εξαφανίστηκε. 

 Ο Τ. έμεινε για λίγα λεπτά πεσμένος και ζαλισμένος. Δεν υπήρχε πολύς κόσμος εκείνην την ώρα στην γέφυρα, μόνο 3-4 περαστικοί από την απέναντι πλευρά της. Κανείς δεν ήρθε να τον βοηθήσει. Σηκώθηκε μόνος του, έλεγξε εαν έχει χτυπήσει πουθενά - ευτυχώς δεν είχε - και έβαλε ασυναίσθητα τα χέρια στην τσέπη, βλαστημώντας παράλληλα τον ποδηλάτη. Και τότε το ένστικτό του ξαναχτύπησε, αλλά αυτήν την φορά σαν κεραυνός: είχε χάσει το δελτίο! Ούτε στα χέρια, ούτε στις τσέπες του ήταν!

 Πήγε να πιάσει το κεφάλι του με τα χέρια του από απελπισία, και τότε είναι που ήρθε το τελειωτικό σόκ: είχε χάσει και το καπέλο του! Το καπέλο στο οποίο είχε εναποθέσει όλες του τις ελπίδες! Γυρίζοντας προς την μεριά της κουπαστής, μόλις που πρόλαβε να το δει να επιπλέει στα βρώμικα νερά του ποταμού παρασυρόμενο από το ρέμα και τον αέρα, πριν βουλιάξει. Αυτό ήταν. Τετέλεσθαι. Δεν θυμόταν και τους αριθμούς πλέον, ώστε να πήγαινε και να συμπλήρωνε το δελτίο εκ νέου. Αισθανόταν σαν να είχε έρθει το τέλος του κόσμου του. Και πήρε τον δρόμο του γυρισμού, σκυμμένος, και ενώ άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες.

 Την επόμενη μέρα πήρε τις συγκοινωνίες και πήγε στην γειτονιά με το μαγαζί, από το οποίο είχε πάρει το καπέλο. Είχε χρήματα μαζί του, σίγουρα θα έβρισκε ενα παρόμοιο. Φτάνοντας βρήκε το κατάστημα κλειστό. Δεν λειτουργούσε πλέον. Οι ιδιοκτήτες του το είχαν εγκαταλείψει. Απογοητευμένος περιπλανήθηκε στους δρόμους μέχρι το σούρουπο. Οι μέρες έγιναν εβδομάδες και μήνες. Το φθινόπωρο πέρασε και έφτασε ο χειμώνας. Και ο Τ. λογικεύτηκε. Διότι δεν υπάρχουν μαγικά αντικείμενα, ούτε η ζωή του ανθρώπου (πρέπει να) εξαρτάται από αυτά. Δεν θα πρέπει να δίνεται βάρος σε τέτοια πράγματα, αλλά ο καθείς να προσπαθεί να εργάζεται, να βελτιώνει τον εαυτό του και να μην έχει προκαταλήψεις περί τύχης που θα έρθει σαν το "μάννα εξ ουρανού".

-------------------------- 

Άλλες ιστορίες του Τ.:

Ο 8ος νάνος

Δραπέτες των μεγαλουπόλεων

Καλοκαιρινή ιστορία

Δημόσιος υπάλληλος