The Dig ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ...

 

 Πριν λίγες μέρες καταφέραμε να δούμε την ταινία σχετικά με την ανασκαφή του Sutton Hoo με τον Ralph Fiennes στον ρόλο του αυτοδίδακτου ανασκαφέα της εργατικής τάξης Basil Brown, ο οποίος ανακάλυψε πρώτος την ταφή Αγγλοσάξωνα ευγενή (ή βασιλέα) της εποχής του μυθικού βασιλιά Αρθούρου εντός πλοίου κάτω από εναν τύμβο σκεπασμένο με χώμα. Πρόκειται για ενα εκ των σημαντικότερων ευρημάτων της χώρας.

Το διασημότερο εύρημα της ανασκαφής του Sutton Hoo

 

 

 Δυστυχώς την βρήκαμε υπερεκτιμημένη. Υποτονικές ερμηνείες, σενάριο και σκηνοθεσία με κενά, πλοκή άνευρη, που δεν οδηγεί πουθενά. Συγκρίσημη με αυτήν εδώ: Finding Altamira (2016)

η οποία όμως - παρότι βαρετή σε ορισμένα σημεία - έχει έναν πυρήνα, θέτει εναν στόχο. Η άλλη, η πιο πρόσφατη, είναι τελείως "οφσάιτ"... Ο πρωταγωνιστής κάποια στιγμή προς την μέση της ταινίας...εξαφανίζεται! Στην θέση του εμφανίζεται το νιόπαντρο ζεύγος "επαγγελματιών" αρχαιολόγων Stuart και Penny Piggot! Τα προβλήματα στην σχέση τους αντιπαρατάσσονται στον σνομπισμό της ανωτέρας κοινωνικής τάξης, έτσι όπως αυτός αντικατοπτρίζεται στην μορφή και τον χαρακτήρα του επικεφαλής της Κέλτικης Αρχαιολογίας από το Βρετανικό Μουσείο. Είναι μια ταινία στην οποία παραβάλλονται πρόσωπα με τα προβληματά τους και εκεί μένει. Τίποτε άλλο. Έχουμε τον working-class πρωταγωνιστή του Ralph Fiennes να περιφέρεται με την ίδια ξινισμένη φάτσα που έχει σε όλες του σχεδόν τις ταινίες, την Currey Mulligan ως ιδιοκτήτρια του οικοπέδου και ξεπεσμένη αριστοκράτισσα που είναι βαριά άρρωστη, τον ξάδελφό της που ζεί μια "ρομάντζα" με την νιόπαντρη Mrs Piggot (την οποία δεν "ικανοποιεί" ο Mr Piggot) πρίν τον καλέσει η RAF (βρισκόμαστε στις παραμονές του Β΄ ΠΠ) και προς το τέλος της ταινίας, λίγο πριν τους τίτλους τέλους, ανακαλύπτουμε οτι η ταινία έγινε για να αποκατασταθεί η φήμη των χαρακτήρων που ερμηνεύουν οι Fiennes και Mulligan: Το Βρετανικό Μουσείο τους τίμησε μόλις τα τελευταία χρόνια αναφέροντας τα ονόματά τους στην αίθουσα των θησαυρών του Sutton Hoo. Και έπρεπε να γίνει μια τόσο επιδερμική ταινία για να μας δείξει το Netflix που την πρόβαλε οτι εκείνες τις εποχές υπήρχαν σνομπισμός και ταξικός ρατσισμός (αριστοκρατία - εργατική τάξη, ερασιτέχνες σκαπανείς - πτυχιούχοι αρχαιολόγοι, άνδρες - γυναίκες...).

 Η ταινία επίσης δεν δείχνει και καμία φοβερή ανασκαπτική τεχνική... Γιατί και τότε (1939) γινόντουσαν μετρήσεις και σχεδιαστικές αποτυπώσεις. Εδώ όμως βλέπουμε απλώς μερικούς ανθρώπους να σκαλίζουν χώματα... Πάρα ταύτα, οι Αγγλοαμερικανοί προσφέρουν και τέτοιου είδους ημιβιογραφικές "arthouse styled" ταινίες, πέραν των γνωστών blockbusters με Indiana Jones και Lara Croft  - βλ. και αυτές εδώ: Kon-Tiki (2012)

 The Lost City of Z (2016)

(κριτική των δύο αυτών ταινιών εδώ και εδώ).

 

 Oι δικοί μας πότε θα κάνουν καμιά τέτοια ταινία (π.χ. για την ζωή του Ανδρόνικου και τις ανακαλύψεις του στην Βεργίνα, ή για τον Σακελλαράκη και το Ιδαίο Άνδρο/ τις Αρχάνες/ την Ζώμινθο)...

R.I.P. Sinclair Hood, Great-Grandfather of the Aegean Archaeology (31 January 1917 – 18 January 2021).

 

 Το 2021 μπήκε ορμητικά, φέρνοντας κάποια θετικά στοιχεία, όπως τα εμβόλια για την αντιμετώπιση του covid. Συνάμα όμως ήλθαν και τα αρνητικά: Κακοκαιρίες, βιαιοπραγίες (π.χ. στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, πρόσφατα στην Ερμού και στον σταθμό μετρό της Ομόνοιας, αποκαλυψεις για σεξουαλικες επιθεσεις σε αθλητριες και φοιτητριες), γκρίνια (καλά, αυτή ειδικά υπήρχε ανέκαθεν). Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές συνεχίζονται. Η μέχρι στιγμής πρώτη απώλεια στον χώρο της αρχαιολογικής επιστήμης είναι ο υπέργηρος Sinclair Hood, o oποίος έφυγε από την ζωή χτες, λίγες μέρες προτού πατήσει τα 104 χρόνια του. 

 ¨Οπως αναφέραμε και σε σχετικό σχόλιο στις 26.06.2020 (παρατίθεται ακολούθως ελαφρώς αλλαγμένο), ο Sinclair Hood είχε χαρακτηρισθεί από τον νεότερο συνάδελφό του Wolf-Dieter Niemeier (με τον οποίο συνδέονταν και φιλικά - αξέχαστη έχει μείνει η επίσκεψή του ως τιμώμενου προσώπου στην Χαιδελβέργη κατά το ακαδημαικό έτος 2000/2001) ως "Great-Grandfather of the Aegean Archaeology". Υπήρξε μαθητής και του Sir Leonard Woolley, εφόσον συμμετείχε στις ανασκαφές του τελευταίου στο ¨Αλαλαχ. Η πλούσια ζωή του είχε πολλές ακαδημαικές περιπέτειες: Μετά τον Β΄ ΠΠ σπούδασε Νεώτερη Ιστορία στην Οξφόρδη και έκανε μια πρακτική σε εναν αρχιτέκτονα. Στη συνέχεια σπούδασε στο νεότευκτο University of London - Archaeological Institute Ευρωπαική Προιστορία υπό τους Kathleen Kenyon και V. Gordon Childe. Πριν εργαστεί στην ανασκαφή του Άλαλαχ, μαθήτευσε στην ανασκαφή της καθηγήτριάς του κας. Kenyon στην Ιεριχώ. Εν συνεχεία μεταβαίνει στην Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών. Μεταξύ 1949-1951 ασκεί καθήκοντα ως βοηθός διευθυντής και από το 1954 μέχρι το 1962 λαμβάνει ο ίδιος την θέση του διευθυντή της Σχολής. Ανέσκαψε και στην Τουρκία, αλλά κυρίως στην Χίο (στο Εμποριό, ανασκαφή που συνέχισε ο John Boardman) και στην Κρήτη (Κνωσός). Η εργογραφία του - ειδικά οι μονογραφίες του - δείχνουν πόσο πολύ τον επηρρέασε ο πολιτισμός της Εποχής του Χαλκού της Κρήτης: The Minoans (1971), The Arts in Prehistoric Greece (1978), Age of Heroes (1967). Μια συναρπαστική συνέντευξή του στα ελληνικά το 2015 μπορεί να διαβαστεί εδώ: 1ο μέρος, 2ο μέρος

  Αξιοθαύμαστη διαδρομή για κάποιον που ξεκίνησε ως θεωρητικός Μοντέρνας Ιστορίας, συμμετείχε σε ανασκαφές στην Εγγύς Ανατολή και κατέληξε να θεωρείται ο (Βρετανός) "Πατριάρχης" της Μινωικής Αρχαιολογίας!