ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ.

 Πριν απο πολυ καιρο ετυχε να δω μια αμερικανικη ταινια του 2006 με τον τιτλο "The last Time". Στην ταινια αυτη, ο Michael Keaton υποδυεται τον στυγνο και επιτυχημενο μανατζερ μιας εταιρειας πωλησεων, ο οποιος αναλαμβανει να μυησει τον πρωταρη Brendan Fraser στα μυστικα της δουλειας. Ο νεοφερμενος κανει διαρκως λαθη, αποτυγχανει να φερει εις περας τις υποθεσεις που του αναθετουν, με αποτελεσμα να δυσανασχετουν τα μεγαλα αφεντικα της εταιρειας. Παραλληλα ο επιτηρητης του, ο Κητον δηλαδη, αναπτυσσει ερωτικη σχεση με την μνηστη του Φρεηζερ, παραμελωντας τα καθηκοντα του στην εταιρεια. Οι πωλησεις μειωνονται, οι μετοχες πεφτουν και τελικα η εταιρεια αγοραζεται απο μια μεγαλυτερη, ισχυροτερη πολυεθνικη, η οποια αρχιζει τις απολυσεις. Στο τελος της ταινιας αποκαλυπτεται οτι ολα αυτα ηταν μερος ενος μεγαλεπηβολου σχεδιου: Το αφεντικο της μεγαλης πολυεθνικης ειχε προσλαβει τον Φρεηζερ και την φερομενη ως μνηστη του, ωστε να κανουν ζημια στην εταιρεια για να μπορεσει ο μεγαλοκαρχαριας να την αγορασει. Το μεγαλο αφεντικο μαλιστα, αναφερει στην ταινια την μεθοδο, βαση της οποιας κινηθηκε: Μεσω του Φρεηζερ και της ομαδας του, εβγαλε εκτος μαχης τους μανατζερς της μικρης εταιρειας οπως ηταν ο Κητον. Χωρις την εμπειρια και την τεχνογνωσια των ανωτερων στελεχων της ιεραρχιας της, η μικρη εταιρεια ηταν το ευκολο θυμα για τον μεγαλοκαρχαρια. Αναφερει μαλιστα το παραδειγμα με τους ελεφαντες: Σε ορισμενες αφρικανικες χωρες, οπου οι ελεφαντες ηταν υπερτερουσαν πληθυσμιακα εναντι των υπολοιπων ειδων και προεβαιναν σε καταστροφες, καποιοι σκεφτηκαν να εξοντωσουν ολοκληρες αγελες. Το αποτελεσμα ηταν να σκοτωσουν και ολα τα κυριαρχα αρσενικα. Αυτο οδηγησε στο εξης φαινομενο: Τα εναπομειναντα νεαρα αρσενικα, απειρα οπως ηταν, δεν ηξεραν πως να καθοδηγησουν την υπολοιπη αγελη. Δεν ειχαν μαθει τα μονοπατια που θα τους εβγαζαν στην ευφορη σαβανα και στα ποταμια. Ετσι ομως, οι πληθυσμοι των ελεφαντων συρρικνωθηκαν δραματικα.

 Το παραδειγμα αυτο που αναφερθηκε στην ταινια, με εβαλε σε σκεψεις. Το ειχα διαβασει λιγο παλιοτερα σε αρθρο εφημεριδας. Το κοινο σημειο και στις δυο αναφορες ειναι, οτι οι γηραιοτεροι και εμπειροτεροι σε εναν κλαδο, πρεπει πρωτα να μεταλαμπαδευσουν τα φωτα τους στις νεοτερες γενιες, πριν αποσυρθουν. Αυτο ισχυει για ολους τους κλαδους, απο μανατζερς μεχρι δασκαλους. Δυστυχως τα πραγματα δεν εχουν παντα οπως θα επρεπε. Η μεταλαμπαδευση εμπειριων και γνωσεων εχει να κανει και με την μεθοδολογια. Θυμαμαι ακομα σε καποιο σεμιναριο καποιον καθηγητη να σκιζεται και να μας λεει διαρκως "we need a methodology". Ατυχως ομως, δεν μας εξηγησε ποτε τι ειδους μεθοδολογια προτεινει, διοτι και καθε θεμα χρειαζετε διαφορετικη μεθοδολογια. Ηδη απο το σχολειο γινεται αυτο προφανες. Ολοι μας λεγαν τοτε να διαβαζουμε κτλ., αλλα ουτε ενας δασκαλος μας δεν μας υπεδειξε ΠΩΣ να διαβαζουμε σωστα. Τετοιες εποχες δινουν καποια παιδια Πανελλαδικες και δεν ξερει κανεις τι ειδους διαβασμα κανανε, ποιοι παπαγαλισανε, ποιοι πηγαν φροντιστηρια κτλ...

 Ουτε στο πανεπιστημιο ομως μας υπεδειξε κανενας καποια μεθοδο διαβασματος. Αυτα ολα ηρθαν απο μονας τους, με τον καιρο. Σιγα σιγα, μεσα απο την δικη μας προσπαθεια, καταλαβαμε οτι πρεπει να οργανωσουμε το προγραμμα και την υλη μας κατα εναν συγκεκριμενο τροπο. Ομως τα προβληματ δεν τελειωνουν εκει. Θυμαμαι καποιον καθηγητη αρχαιολογιας, ο οποιος εκανε παντα στα πρωτα εξαμηνα την ιδια καζουρα: Σε παιδια που ειχαν δει αγγεια ολοκληρα μονο σε φωτογραφιες και σε μουσεια, εβαζε απλα, αδιακοσμητα οστρακα και τους ζητουσε να τα χρονολογησουν... Εξυπακουεται οτι πρεπει καποιος να εχει πολυ μεγαλα κομπλεξ για να κανει κατι τετοιο σε πρωτοετεις...

 Υπαρχουν ακομη και καποιοι αρχηγοι αγελης, οι οποιοι δεν ειναι προθυμοι να μεταλαμπαδευσουν τις γνωσεις τους. Ενα ακομη παραδειγμα απο τον χωρο της αρχαιολογιας αφορα συνταξιουχο πλεον εφορο, ο οποιος οχι μονο δεν εχει δημοσιευσει τις προ σαρακονταετιας διενεργουμενες ανασκαφες του, αλλα αρνειται να δωσει και περαιτερω πληροφοριες για αυτες! Οχι απλα να δωσει ημερολογια και υλικο, αλλα απλες πληροφοριες! Ο ανθρωπος αυτος εχει μπλοκαρει με αυτον τον τροπο και τον ιδιο τον εαυτο του και φυσικα ολους τους υπολοιπους που θα ηθελαν να εχουν προσβαση στο εργο του - το οποιο πιθανοτατα να επεφερε τα μεγιστα εαν δημοσιευοταν, διοτι ετσι θα μπορουσε να προστεθει ενα σημαντικο κομματι προς κατανοηση της ανθρωπινης παρουσιας και δρασης σε συγκεκριμενες περιοχες, οι οποιες παραμενουν ανεξερευνητες και δυσερμηνευτες - αλλα δεν μπρουν να εχουν, εξαιτιας της στενοκεφαλιας και υπεροψιας του... Αλλα παραδειγματα αποτελουν ολοι αυτοι - καθηγητες παν/μιων, ακαδημαικοι, διευθυντες ανασκαφων και μουσειων, εφοροι αρχαιοτητων - οι οποιοι σου απαγορευουν την προσβαση σε αποθηκες, αρχαιολογικους χωρους κ.α. ομορφα μερη, φοβουμενοι μην τους μολυνεις! Μα ρε παιδια, αμα δεν μπει ο αλλος μες το σκαμμα, αμα δεν πιασει το αγγειο/ το αγαλματιδιο κτλ. να το εξετασει, πως θα μαθει; Πως θα αποκτησει την εμπειρια; Πως θα μπορεσει στο μελλον να μεταλαμπαδευσει την εμπειρια αυτη στις επομενες γενιες; Οπως ο κομμωτης θα κουρεψει κεφαλια, οπως ο γιατρος που θα εξετασει και χειρουργησει ασθενεις, ετσι και ο αρχαιολογος πρεπει να μαθει απο το αντικειμενο. Κοιτωντας μονο εικονες απο βιβλια, δεν βγαζεις πολλα. Ολοι αυτοι δηλαδη που εχουν παρει ως θεματα διατριβων ομαδες κεραμεικης, με ποια κριτηρια τα πηραν; Δεν εμαθαν να σχεδιαζουν, να φωτογραφιζουν, να αναγνωριζουν την κεραμεικη τους πριν κανουν διατριβη; Εχω προσωπικα γνωρισει καμποσους που δεν ειχαν αυτην την εμπειρια, αλλα την απεκτησαν κατα την διαρκεια της εκπονησης της εργασιας τους. Γιατι οχι νωριτερα και γιατι οχι και για περισσοτερους; 

 Αγαπητοι μου αρχηγοι,

αμα δεν θελετε, μην μας εμπιστευεστε. Αλλα διδαξτε μας τουλαχιστον. Μην μας διδασκετε ηθος, πολλοι απο εσας που εχετε πτυχια και εδρες, δεν διαθετετε, το γνωριζουμε. Αλλα δωστε μας την εμπειρια σας στην μεθοδολογια. Δειξτε μας, πως λειτουργει το ενα και το αλλο. Ειδαλλως θα χαθειτε και οι επομενες γενιες δεν θα ξερουν τι τους γινεται. Και αμα εχουμε ελλειψεις στην επιστημη, σε γνωστικα και τεχνικα ζητηματα, θα εχουμε και προβληματα. Διοτι μπορει κατ' αυτον τον τροπο να ξεκινησει η αντιστροφη μετρηση απο κει που δεν το περιμενουμε....

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΓΚΑΛΗ.

 Στις 8 Μαιου πραγματοποιηθηκε εκδηλωση στη Θεσσαλονικη προς τιμη του καλαθοσφαιριστη Νικου Γκαλη. Ηταν μια απο τις εκδηλωσεις, η οποια καλως διοργανωθηκε. Ειμαστε οι τελευταιοι, οι οποιοι θα πρεπει να πουν κατι για αυτο, καθοτι δεν ειμαστε ειδημονες των σπορ. Τοσοι και τοσοι εχουν ομως μιλησει για τον Γκαλη...

 Εμεις θυμομαστε ακομη τον Ιουνιο του 1987 και πως ο Γκαλης και οι συμπαικτες του οδηγησαν την εθνικη ομαδα οχι απλως σε μια ακομα διακριση, αλλα στην απολυτη νικη! Χαρις στον Γκαλη, παιχτη της σαλονικιοτικης ομαδας του Αρη απο τις αρχες της δεκαετιας εκεινης, η εθνικη ομαδα κατεκτησε το πανευρωπαικο κυπελλο στην καλαθοσφαιριση! Εκεινη τη βραδυα του Ιουνιου 1987 εκανε ζεστη στην Αθηνα. Η ησυχια στις γειτονιες διακοπηκε απο πανηγυρισμους και ζητωκραυγες, αμα τη ληξη του παιχνιδιου εκεινου. Απο τοτε, ολα τα παιδια παιζαν μπασκετ στο σχολειο. Ολα τα παιδια θελαν να μοιασουν στον Γκαλη. Τοτε ειχαμε ξεκινησει το γυμνασιο. Εκεινες τις εποχες το μπασκετ εγινε το νουμερο ενα αθλημα σε ολη την χωρα. Λογω του Γκαλη πρωτα και κυρια...

  Οχι οτι η υπολοιπη ομαδα της τοτε εθνικης πηγαινε πισω. Αντιθετως, ησαν ολοι τους εξαιρετικοι. Αλλα η δυναμικη της ομαδας χωρις τον Γκαλη δεν θα ηταν η ιδια. Μπορει ο Γιαννακης να ηταν ο αδιαμφισβητητος αρχηγος. Μπορει οι ψηλοι Φασουλας, Καμπουρης, Χριστοδουλου να εσωζαν πολλες φορες την κατασταση με τα τριποντα τους, με τα καρφωματα τους, με ολα τα αλλα κολπα τους. Μπορει ο Ιωαννιδης να ηταν ο στιβαρος προπονητης που ελεγχε τα παντα. Ο Γκαλης ομως ηταν αυτος που παντα εκλεβε την παρασταση. Μολονοτι 1,83 και απο τους κοντυτερους μπασκετμπολιστες γενικως, ο Γκαλης ηταν ατρομητος και δυνατος παικτης. Στο παρκε μεταμορφωνοταν σε ψυχρο εκτελεστη. Ο τροπος με τον οποιο ξεγλυστρουσε απο τα απλωμενα χερια των γιγαντοσωμων αντιπαλων του, πως πλησιαζε το καλαθι, πως πηδουσε προς τα πανω και εριχνε την μπαλα μεσα στο διχτυ, εχει μεινει παροιμιωδης και ευτυχως που με την βοηθεια της συγχρονης τεχνολογιας, μπορει ο οποιοσδηποτε να απολαυσει τις στιγμες αυτες που εχουν καταγραφει σε βιντεο. Αν μπορουσαμε να συγκρινουμε τους παικτες της εθνικης με ομηρικους ηρωες, ο Γκαλης αναμφιβολα θα ηταν ο Οδυσσεας. Σαν τον Οδυσσεα ευφυης, πολυτροπος, μηχανευοταν αστραπιαια τροπους για να ξεφυγει απο την μια απο τους αντιπαλους και να σκοραρει για την ομαδα του απο την αλλη.

 Ο χρονος που περασε απο τοτε που για λογους δικους του εγκατελειψε το παρκε, επιβεβαιωσε ολους εμας που πιστευαμε στο ηθος του: Ο Φασουλας εγινε δημαρχος. Ο Ιωαννιδης, βουλευτης και υπουργος για ενα διαστημα. Ο Γιαννακης, εθνικος προπονητης. Ο Γκαλης δεν παρασυρθηκε απο τα πλουτη και την δοξα. Σιγουρα καποιοι θα τον πλησιαζαν και θα του υποσχονταν διαφορα. Ο Γκαλης δεν μασησε. Προτιμησε να ανοιξει κατασκηνωση και γυμναστηριο, οπου θα διδασκε παιδια να παιζουν μπασκετ. Απομακρυνθηκε απο τα φωτα της δημοσιοτητας. Μεχρις που εγινε αυτη η εκδηλωση στη Θεσσαλονικη. Μηνες πριν ειχε προηγηθει η αποφαση να γινει μελος του American Hall of Fame του NBA. Δυστυχως διαλεξαν αλλον. Ευτυχως, η Θεσσαλονικη και ολη η Ελλαδα τιμησε επιτελους εναν μεγαλο αθλητη της οπως αρμοζε.

The ´50s: Hollywood´s Golden Era (and my favorite Stars)!

 Στο προσφατο παρελθον του παροντος ιστολογιου ειχα ηδη αναφερθει στην δεκαετια του 1950 στον αμερικανικο εμπορικο κινηματογραφο (βλ. www.notis-o-talas-blogspot.de/2010/03/ben-hur.html). Επανερχομαι στο θεμα αυτο και γινομαι πιο σαφης γιατι: Διοτι προσωπικα η εποχη απο το τελος του Β' ΠΠ η' απο τα τελη της δεκαετιας του 1940, μεχρι και τις αρχες με μεσα της δεκαετιας του 1960 -οσον αφορα την κιν/κη βιομηχανια του Χολλυγουντ αυστηρα και μονο, το τονιζω αυτο - μου θυμιζει εντονα την εποχη απο τα τελη της δεκαετιας του 1990 μεχρι και σημερα. Αυτο διοτι οπως και σημερα, ετσι και τοτε υπηρχε μια ποικιλια σε κινηματογραφικα ειδη: Οι κωμωδιες, τα γουεστερν και οι κοινωνικου περιεχομενου δραματικες ταινιες συνεχιζονταν. Λογω της εμπειριας του Β' ΠΠ, αναπτυχθηκε ως κιν/κο ειδος η πολεμικη περιπετεια. Παραλληλα, εμφανιστηκαν πλουσιες υπερπαραγωγες με περιπετειες και δραματα εποχης: Βιβλικες ταινιες, περιπετειες με αναφορες στην Αρχαιοτητα, τον Μεσαιωνα, την Εποχη των Σωματοφυλακων και των Πειρατων. Τετοιου ειδους ποικιλια υπηρξε προηγουμενως μονο στην ακμη του βωβου, ασπρομαυρου κιν/φου, μεταξυ 1915 και 1929 και μεταγενεστερα, στην εποχη μας. Αρκει να θυμηθουμε οτι blockbusters οπως η τριλογια Mummy και η ταινια Gladiator, που επανεισηγαγε το ειδος του peplum, προβληθηκαν τελη των '90ς με αρχες του μιλλενιουμ. Επισης η εξελιξη της τεχνολογιας οδηγησε στον επαναπροσδιορισμο του ειδους της φανταστικης περιπετειας, οπως διαπιστωνει κανεις με την τριλογια Lord of the Rings, το πρικιουελ του Hobbit και μεταφορες παραμυθιων, οπως ο Jack the Giant Killer. Ακομη, μυθολογικες περιπετειες, οπως τα Clash of Titans και Immortals, κυριως ομως την δυναμικη επανεμφανιση του genre των κιν/κων περιπετειων με υπερηρωες: Την αρχη εκαναν οι τριλογιες των Χ Μεν και του Σπαιντερμαν, για να περασουμε στην τριλογια του Iron Man και απο οτι δειχνει η ταση αυτη θα συνεχιστει, τουλαχιστον ως το 2015!

 Ας παμε ομως παλι πισω στην χρυση εποχη του Χολλυγουντ, την δεκαετια του 1950. Ακολουθως θα αναφερω τους αγαπημενους μου σταρς της εποχης εκεινης και τις ταινιες τους, που με εντυπωσιασαν και πιστευω οτι τους σημαδεψαν.

 Οι αγαπημενοι μου λοιπον ηθοποιοι της εποχης εκεινης και οι λογοι για τους οποιους συγκαταλεγονται στους προσφιλεις μου σταρς, ειναι οι εξης:

Robert Taylor

Robert Taylor: Στα υπερ του συγκαταλεγεται το οτι πρωταγωνιστησε στην Valley of the Kings (1954) διπλα στην Ελεανορ Παρκερ, υποδυομενος τον αρχαιολογο. Η ταινια γυριστηκε εξ' ολοκληρου στην Αιγυπτο και εκει εγινε και η πρεμιερα της. Ο Ταυλορ ειχε παιξει στην δεκαετια του '30 διπλα στην Γκρετα Γκαρμπο, στην ταινια "η κυρια με τις Καμελιες". Στα '50ς η καριερα του συνεχιστηκε με μεγαλη επιτυχια, αφου επαιξε στις ταινιες Quo Vadis (1951) ως Ρωμαιος Μαρκος Λικινιος κοντα στην Ντεμπορα Κερρ, Ivanohe (1952) διπλα στην συνονοματη Ελιζαμπεθ Ταυλορ, Knights of the Round Table (1953) ως Λανσελοτ, μαζι με την Αβα Γκαρντνερ και Killers of Kilimanjaro (1958). Δεν φαινεται να ειχε προβλημα να παιξει τον κακο που σκοτωνεται στο τελος, οπως αποδεικνυουν οι ταινιες του Billy the Kid (1949) και The last Hunt (1956). Στην τελευταια συμπρωταγωνιστησε διπλα στον Στιουαρτ Γκρειντζερ, με τον οποιο ειχε επισης εμφανιστει στο All the brothers were valiant (1953). Στα αρνητικα του συγκαταλεγεται, εκτος απο τον χρονιο εθισμο στο καπνισμα, η καταθεση του στην επιτροπη του Μακαρθι και η πιεση που δεχτηκε να καρφωσει συναδελφους του, σεναριογραφους και σκηνοθετες ως κομμουνιστες.

Stewart Granger

Stewart Granger: Ο 1,90 μ. φλεγματικος Βρετανος πρωταγωνιστησε σε δημοφιλεις μεταφορες περιπετειωδων μυθιστορηματων στην μεγαλη οθονη, οπως τα King Solomon´s Mines (1950), The Prisoner of Zenda (1952) (: η Ντεμπορα Κερρ ηταν η παρτεναιρ του και στις δυο αυτες ταινιες) και Scaramouche (1952) - το τελευταιο περιλαμβανει μια εντυπωσιακη σεκανς ξιφομαχιας που διαρκει περι τα 8 λεπτα και εχει πλεον περασει στις σελιδες της παγκοσμιας κινηματογραφικης ιστοριας! Συν τοις αλλοις, ειχε εμφανιστει και σε κλασικες ταινιες peplum, οπως ηταν οι Caesar and Cleopatra (1945), Salome (1953) και Sodom and Gomorrah (1962). Συμπρωταγωνιστηκε με τον Ρομπερτ Τευλορ σε δυο ταινιες: All the brothers were valiant (1953) και The last Hunt (1956)

Charlton Heston

Charlton Heston: Τι να πει κανεις για αυτον τον Αμερικανο, ο οποιος αποδειχτηκε ηθοποιος Α' κλασης, ερμηνευοντας κυριως ιστορικες προσωπικοτητες (largen-than-life-characters); Ηταν ο Μωυσης στις Ten Commandments (1956), ο Ιουδας Μπεν Χουρ στον Ben Hur (1959), ο δον Ρονδριγκο ντε Βιβαρ στον El Cid (1961), ο Μπουφαλο Μπιλ στο Pony Express (1953), ο στρατηγος Γκορντον στο Khartum (1966). Σε δυο ταινιες υποδυθηκε τον στρατηγο και μετεπειτα προεδρο Αντριου Τζακσον, σε τρεις τον Μαρκο Αντωνιο. Ειχε ερμηνευσει τον Μικελαντζελο. Ηταν ανοιχτος σε κινηματογραφικα ειδη, οπως οι ταινιες επιστημονικης φαντασιας, σε εποχες μαλιστα, που θεωρουνταν δευτεροκλασατες ακομη. Αυτο ομως δεν τον εμποδισε να παιξει στις Planet of Apes (1968) και Omega Man (1971). Εγω θα τον θυμαμαι ομως απο τις ταινιες 55 Days at Peking (1963), Naked Jungle (1954) και ειδικα απο το Secret of the Incas (1954), που κυκλοφορησε την ιδια χρονια με την Valley of the Kings του R. Taylor και προκειται για μια περιπετεια με κυνηγι θησαυρου στο Περου... Η καριερα του δυστυχως στηλιτευτηκε στα τελευταια του χρονια, λογω των πολιτκων του πεποιθησεων: Ο καποτε δημοκρατικος Ηστον, υποστηρικτης των δικαιωματων των Αφροαμερικανων, εγινε ουλτρα Ρεπουμπλικανος και υπερασπιστης του αμερικανικου λομπι υπερ της οπλοχρησιας.

Victor Mature

Victor Mature: Ο Ιταλοαμερικανος ματσο ανδρας, ειναι κυριως γνωστος για τους ρολους τους στις ταινιες Samson and Delilah (1949), The Robe (1953) και την συνεχεια της, Demetrius and the Gladiators (1954) ως Ελληνας σκλαβος που ασπαζεται τον χριστιανισμο, καθως επισης και στην ιταλοαμερικανικη συμπαραγωγη Hannibal (1959) στον ρολο του Καρχηδονιου στρατηγου. Στην ιδια ταινια εμφανιζεται για πρωτη φορα και το διδυμο των Τερενς Χιλλ και Μπαντ Σπενσερ με τα ιταλικα του ονοματα, προτου γινει διασημο. Ο Ματσιουρ πρωταγωνιστησε επισης στις ταινιες Androcles and the lion (1952), Safari (1956) και Timbuktu (1959). Στο δημοφιλες γουεστερν My Darling Clementine (1946) κρατουσε τον ρολο του Ντοκ Χολλυνταιη, εναντι του Χενρυ Φοντα ως Γουαιατ Ερπ. Ο σκηνοθετης της ταινιας εκεινης ειχε πει, οτι πολλοι στο Χολλυγουντ υποτιμουσαν τον Ματσιουρ. Ο ιδιος παντως εδειχνε χιουμορ. Ελεγε δε, οτι δεχεται ευχαριστως να παιζει σε ταινιες peplum, γιατι εχει ωραια γονατα και φαινονται ομορφα στους χιτωνες των ταινιων αυτων!

Kirk Douglas: Απλα απολαυστικος ως Νεντ Λαντ στις 20,000 leagues under the sea (1954), ως Οδυσσεας στον Ulysses (1955) και ως Σπαρτακος στον Spartacus (1960)! Συμπρωταγωνιστηκε με τον Μπαρτ Λανκαστερ σε αρκετες ταινιες, μεταξυ των οποιων συγκαταλεγονται οι Gunfight at O.K. Corral (1957) και Tough Guys (1986). Ο Νταγκλας ειχε χιουμορ, μολονοτι επαιζε κυριως τον σκληρο στις ταινιες. Πιστευω ωστοσο, οτι ηταν και ειναι ενας φοβερος τυπος, με τον οποιο μπορουσες να τα πιεις και να διασκεδασεις με την παρεα του. Το χιουμορ του το δειχνει σε λιγες ταινιες, οπως η προαναφερομενη 20,000 leagues και το γουεστερν The Villain (1979).

 Burt Lancaster: Πανηψηλος και πολυ αθλητικος, απο τους λιγους τοτε ηθοποιους που εκτελουσαν οι ιδιοι τις δυσκολες σκηνες. Οφειλεται στο οτι απο μικρος ειχε δουλεψει ως ακροβατης σε τσιρκο. Οι ικανοτητες του φαινονται σε δυο δημοφιλεις ταινιες του: The Flame and the Arrow (1952) και The Crimson Pirate (1952). Αξεχαστη εχει μεινει η σκηνη στην παραλια με την παρτεναιρ του Ντεμπορα Κερρ απο την ταινια From here to Eternity (1953). Στο γουεστερν Vera Cruz (1954) παιζει τον κακο καουμποι εναντι του Γκαρυ Κουπερ, στο Gunfight at O.K. Corral (1957) υποδυεται τον σεριφη Γουαιατ Ερπ διπλα στον Ντοκ Χολλυνταιη του Κερκ Νταγκλας. Οι δυο τους θα συμπρωταγωνιστουν και στο Tough Guys (1986). Εξεπληξε πολλους οταν εμφανιστηκε στην ταινια του Βισκοντι The Leopard (1963).

 Οι γυναικες ηθοποιοι της εποχης εκεινης ειναι δυστυχως ακομα λιγοτερες. Οπωσδηποτε οι τοτε σταρς Μαιρυλιν Μονροε, Ελιζαμπεθ Ταυλορ, Γκρεις Κελλυ ηταν πολυ ομορφες, αλλα θεωρω οτι τις εχουμε υπερεκτιμησει. Η δε Τζεην Μανσφηλντ ειναι αντιθετως υποτιμημενη. 

 

 Στις αγαπημενες μου σταρς των '50ς περιλαμβανεται η Ava Gardner. Περισσοτερο γνωστη για τις ταινιες της Barefoot Contessa (1954), Night of the Iguana (1964), 55 Days at Peking (1963), η Γκαρντνερ θεωρουνταν femme fatale. Οι δυο ταινιες της, στις οποιες ειναι απολαυστικη, ειναι οι Snows of Kilimanjaro (1952) και Mogambo (1953). Η πρωτη βασιζεται σε μυθιστορημα του Χεμινγουεη, τον οποιο γνωρισε προσωπικα στα 1957, κατα τα γυρισματα αλλης μιας ταινιας βασισμενης σε εργο του. Στο Snows of Kilimanjaro, η Γκαρντνερ δεν υποδυεται την μοιραια γυναικα, αλλα μια ευθραυστη, ευαισθητη κοπελα, η οποια επιθυμει να κανει οικογενεια και παιδια, αλλα προτιμαει να θαψει τις επιθυμιες της για χατηρι του συζυγου της, τον οποιο υποδυεται ο Γκρεγκορυ Πεκ. Στο Mogambo ειναι διασκεδαστικη και ξεδιπλωνει το χιουμορ της. Οι βιτριολικες της ατακες απεναντι του φλεγματικου Κλαρκ Γκειμπλ ειναι το κλου της ταινιας αυτης. Η Γκαρντνερ στην ταινια αυτη ειναι υπεροχη και σαφως καλυτερη απο την αχρωμη συμπρωταγωνιστρια της Κελλυ.

 

 Η Eleanore Parker ειναι μια αλλη σταρ των '50ς, δυστυχως οχι τοσο διασημη, μολονοτι εχει διακριθει και με Οσκαρ. Συμπρωταγωνιστησε στο Scaramouche (1952) με τον Στιουαρτ Γκρειντζερ ως μοιραια γυναικα, στο Valley of the Kings (1954) με τον Ρομπερτ Ταυλορ ως συντηρητικη συζυγος, στο Naked Jungle (1954) ως γυναικα που με τα θελγητρα της γοητευει τον σκληρο Τσαρλτον Ηστον. Πραγματικα θελκτικη και χυμωδης γυναικα, με πλουσια κοκκινη κομη, μεγαλα ματια, σαρκωδη χειλη. Η επιτομη της γυναικειας ομορφιας συμφωνα με τα τοτε στανταρ και ιδανικη παρτεναιρ για σκληρους ανδρες, οπως δειχνουν οι προαναφερομενες ταινιες.

 

 Τελος μνημονευω την Virginia Mayo. Λεπτη, ξανθια, μικροκαμωμενη, η Μαγιο ξεκινησε την καριερα της ως χορευτρια σε μιουζικαλ και ως κομπαρσος σε ταινιες, στις οποιες επαιζε την Χαβανεζα η' την Ινδιανα (με το αναλογο μακιγιαζ). Γρηγορα ομως καταφερε και κερδισε ρολους και σε αλλα ειδη ταινιων. Παραδειγματος χαρην στις ταινιες The Flame and the Arrow (1950), King Richard and the Crusades (1954) και The silver Calice (1954). Σε ταινιες, οπως η South Sea Woman (1953) επιδεικνυει τις χορευτικες της ιδοτητες.  

 Αλλοι σταρς των '50ς που θαυμαζω ειναι οι Gary Grant και Debra Paget, οι προσφιλεις μου ομως εχουν ηδη αναφερθει. Αυτοι πλεον ειναι θρυλοι του Χολλυγουντ.