R.I.P. Sinclair Hood, Great-Grandfather of the Aegean Archaeology (31 January 1917 – 18 January 2021).

 

 Το 2021 μπήκε ορμητικά, φέρνοντας κάποια θετικά στοιχεία, όπως τα εμβόλια για την αντιμετώπιση του covid. Συνάμα όμως ήλθαν και τα αρνητικά: Κακοκαιρίες, βιαιοπραγίες (π.χ. στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ, πρόσφατα στην Ερμού και στον σταθμό μετρό της Ομόνοιας, αποκαλυψεις για σεξουαλικες επιθεσεις σε αθλητριες και φοιτητριες), γκρίνια (καλά, αυτή ειδικά υπήρχε ανέκαθεν). Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές συνεχίζονται. Η μέχρι στιγμής πρώτη απώλεια στον χώρο της αρχαιολογικής επιστήμης είναι ο υπέργηρος Sinclair Hood, o oποίος έφυγε από την ζωή χτες, λίγες μέρες προτού πατήσει τα 104 χρόνια του. 

 ¨Οπως αναφέραμε και σε σχετικό σχόλιο στις 26.06.2020 (παρατίθεται ακολούθως ελαφρώς αλλαγμένο), ο Sinclair Hood είχε χαρακτηρισθεί από τον νεότερο συνάδελφό του Wolf-Dieter Niemeier (με τον οποίο συνδέονταν και φιλικά - αξέχαστη έχει μείνει η επίσκεψή του ως τιμώμενου προσώπου στην Χαιδελβέργη κατά το ακαδημαικό έτος 2000/2001) ως "Great-Grandfather of the Aegean Archaeology". Υπήρξε μαθητής και του Sir Leonard Woolley, εφόσον συμμετείχε στις ανασκαφές του τελευταίου στο ¨Αλαλαχ. Η πλούσια ζωή του είχε πολλές ακαδημαικές περιπέτειες: Μετά τον Β΄ ΠΠ σπούδασε Νεώτερη Ιστορία στην Οξφόρδη και έκανε μια πρακτική σε εναν αρχιτέκτονα. Στη συνέχεια σπούδασε στο νεότευκτο University of London - Archaeological Institute Ευρωπαική Προιστορία υπό τους Kathleen Kenyon και V. Gordon Childe. Πριν εργαστεί στην ανασκαφή του Άλαλαχ, μαθήτευσε στην ανασκαφή της καθηγήτριάς του κας. Kenyon στην Ιεριχώ. Εν συνεχεία μεταβαίνει στην Βρετανική Αρχαιολογική Σχολή των Αθηνών. Μεταξύ 1949-1951 ασκεί καθήκοντα ως βοηθός διευθυντής και από το 1954 μέχρι το 1962 λαμβάνει ο ίδιος την θέση του διευθυντή της Σχολής. Ανέσκαψε και στην Τουρκία, αλλά κυρίως στην Χίο (στο Εμποριό, ανασκαφή που συνέχισε ο John Boardman) και στην Κρήτη (Κνωσός). Η εργογραφία του - ειδικά οι μονογραφίες του - δείχνουν πόσο πολύ τον επηρρέασε ο πολιτισμός της Εποχής του Χαλκού της Κρήτης: The Minoans (1971), The Arts in Prehistoric Greece (1978), Age of Heroes (1967). Μια συναρπαστική συνέντευξή του στα ελληνικά το 2015 μπορεί να διαβαστεί εδώ: 1ο μέρος, 2ο μέρος

  Αξιοθαύμαστη διαδρομή για κάποιον που ξεκίνησε ως θεωρητικός Μοντέρνας Ιστορίας, συμμετείχε σε ανασκαφές στην Εγγύς Ανατολή και κατέληξε να θεωρείται ο (Βρετανός) "Πατριάρχης" της Μινωικής Αρχαιολογίας!

 

ΑΤΑΚΤΩΣ ΕΡΙΜΜΕΝΑ 30.

 Η νεα χρονια μας μπηκε φορτσατη: Υπαρχουν 3-4 εμβολια κατα του κορονοιου, τα οποια μοιραστηκαν (ισως πιο σωστο ειναι να πουμε οτι πωληθηκαν) στις χωρες τις ΕΕ. Οι εμβολιασμοι, με προτεραιοτητα ιατρικο-νοσηλευτικο προσωπικο, ευπαθεις ομαδες και ανωτατους κυβερνητικους λειτουργους, ηδη ξεκινησαν.  Το lockdown και τα σχετικα με αυτο περιοριστικα μετρα συνεχιζονται. Παρα ταυτα υπαρχουν πολλοι που δεν καταλαβαινουν και κανουν του κεφαλιου τους. Καποιοι θεουσοι λογου χαρη που ετρεξαν να συνωστηθουν στις εκκλησιες ανημερα των Θεοφανειων. Και καποιοι αυτοαποκαλουμενοι celebrities που πηγαν να κανουν ρεβεγιον στο Ντουμπαι (η ξενοφερτη εκδοχη αυτου ειναι το ρεβεγιον στην Καραιβικη) και εκ των υστερων κλαψουριζουν στα φιλα προσκειμενα καναλια διαφορες δικαιολογιες (πως ειναι μονιμοι κατοικοι Ντουμπαι ή ειχαν παει για δουλειες ή οτι δεν εχουν μια κτλ.). Ολοι τους εξαγριωσαν τους υπολοιπους που ειναι αναγκασμενοι να κλεινονται στα σπιτια τους ή να βγαινουν εξω στελνοντας σμς. 

 Ο πρωθυπουργος προχωρησε σε ανασχηματισμο. Δεν εγιναν δραστικες και ριζικες αλλαγες, απλα καποιοι πηγαν σε αλλα ποστα (π.χ. Μακης Βοριδης, Κωστας Χατζιδακης) και ελαχιστοι πηραν καρεκλα και χαρτοφυλακιο υφυπουργου ή αναπληρωτη υπουργου. Κατα τα αλλα, μια απο τα ιδια.

 Εντος του 2021 οι φιλτατοι Ντοναλντ Τραμπ και Ανγκελα Μερκελ αναμενεται να αποχωρησουν απο τα ποστα τους. Ο πρωτος βεβαια επιμενει να συμπεριφερεται σαν κακομαθημενο παλιοπαιδο. Οχι μονο δεν αναγνωριζει τα αποτελεσματα των εκλογων του Νοεμβριου 2020, αλλα βαζει και φιτιλιες. Ετσι την περασμενη εβδομαδα, σκληροπυρηνικοι οπαδοι του εισεβαλλαν δια της βιας στο Καπιτώλιο. Υπηρξαν θυματα. Αυτη η ατυπα εμφυλιοπολεμικη διενεξη απεκαλυψε το ποσο ευαλωτες παραμενουν οι ΗΠΑ. Και αποδεικνυουν ποσο μεγαλη ζημια εκανε ο Τραμπ ως προεδρος της χωρας αυτης.

 Κατα τα αλλα η φετινη εορταστικη περιοδος (24.12.2020-07.01.2021) ηταν μουδιασμενη, αργη, αγχωμενη, φοβισμενη. Οι λογοι ειναι γνωστοι: Τι και πως να γιορτασεις οταν τα παντα υπολειτουργουν, με τον κινδυνο του κορονοιου να κρεμεται σαν δαμοκλειος σπαθη πανω απο τα κεφαλια του κοσμου; Δεν υπηρξαν καλαντα και γιορτινα τραγουδια. Δεν υπηρχε διαθεση για εορταστικη ατμοσφαιρα. Ειδικα για τον Ταλα το κλιμα ηταν ακομα πιο βαρυ εξαιτιας της απώλειας. Στο οικογενειακο τραπεζι των Χριστουγεννων και της Πρωτοχρονιας ηταν ιδιαιτερα αισθητη η απουσια εκεινου του ενος μελους. Αναγκαστικα συμμετειχε ο Ταλας στα δρωμενα αυτα. Με τι ορεξη... Τιποτε. Αλλα εκανε λιγες ωρες υπομονη. Αλλωστε περνουσε το μεγαλυτερο μερος της ημερας μονος του. Αυτο ειναι και το καλυτερο για εκεινον.

  

Samuel Bronston: ΑΚΟΜΑ ΕΝΑΣ ΔΙΑΤΤΩΝ ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΟΥ Hollywood.

 Καποια στιγμη, καπου προς τα μεσα της δεκαετιας του 1950 και μεχρι τα μεσα της δεκαετιας του 1960, μετα απο τους αδελφους Korda και πριν απο τους Golan-Globus της Cannon Group, αλλα και τους αδελφους Weinstein της Miramax, εμφανιστηκε στο Χολλυγουντ ο παραγωγος Samuel Bronston. Η ειδικοτητα του ησαν οι πανακριβες επικες παραγωγες με σταρ διεθνους εμβελειας, οι οποιες γυριζονταν στην Ισπανια για οικονομικους λογους (αποφυγη επωδυνης και υψηλης φορολογησης στις ΗΠΑ). 

 Ο εκ ΕΣΣΔ (σημερινη Μολδαβια πιο συγκεκριμενα) καταγωμενος Bronston ιδρυσε την δικη του εταιρεια, "Samuel Bronston Productions" στα 1943 και ενοσω εργαζοταν για την MGM. Τα κινηματογραφικα του στουντιο με την επωνυμια "Studios Las Rozas" ιδρυθηκαν μερικα χρονια αργοτερα, στα 1959, στην ομωνυμη συνοικια λιγο πιο εξω απο την Μαδριτη.

  Ηταν η εποχη που το κινηματογραφικο υποειδος των βιβλικων επων (monumental films) ή ταινιων-χλαμυδων (sword and sandal) ειχε περαση και εκανε θραυση στα ταμεια. Εχοντας γερη χρηματοδοτηση απο την ζαμπλουτη οικογενεια Du Pont, ετοιμα στουντιο στην Ισπανια και γνωριμιες με μεγαλυτερες εταιρειες (MGM, Paramount), o Bronston ριχτηκε με τα μουτρα στην δουλεια. Η πρωτη του παραγωγη ηταν η ταινια "King of Kings" (ο Βασιλευς των Βασιλεων) για την MGM, η οποια κυκλοφορησε στα 1961 σε σκηνοθεσια Nicholas Ray και με το ανυπερβλητο, κυριολεκτικα επικο σκορ του Miklos Rozsa. Η ταινια πραγματευοταν την ζωη του Ιησου. Το καστ της (με εξαιρεση ισως τον πολυ γνωστο απο γουεστερν και πολεμικες ταινιες Robert Ryan στον ρολο του Ιωαννη του Βαπτιστη) δεν περιλαμβανε μεγαλα ονοματα. Τον Ιησου υποδυθηκε ο καστανοξανθος Jeffrey Hunter με τα γαλαζοπρασινα ματια - η μορφη του οποιου παραπεμπει ευθεως στην εικονογραφια του "Χριστουλη" οπως εκεινη αποδιδεται στην Ρωμαιοκαθολικη εκκλησιαστικη παραδοση. Μεχρι τοτε, οι ταινιες δεν εδειχναν τον Ιησου παρα μονο με την πλατη ή ως σκια (βλ. "Μπεν Χουρ"). Η ταινια πηγε καλα στα ταμεια και ηταν υποψηφια για Οσκαρ μουσικου σαουντρακ.

 Την ιδια χρονια (1961) κυκλοφορησε o "El Cid" απο την Allied Artists. Το σαουντρακ ηταν και παλι του Miklos Rozsa, αλλα στην σκηνοθεσια βρεθηκε ο Anthony Mann. Αυτην την φορα στους πρωταγωνιστικους ρολους ησαν δυο μεγαλα ονοματα, ο Charlton Heston και η Sophia Loren. Οπως στον "Βασιλεα των Βασιλεων", αλλα και στις μετεπειτα παραγωγες του Bronston, πολλοι Ισπανοι κομπαρσοι και ηθοποιοι μικροτερου βεληνεκους και διαφορων εθνοτητων πλαισιωναν τους πρωτοκλασατους σταρς. Και η ταινια αυτη πηγε πολυ καλα στα ταμεια, ενω απεσπασε και υποψηφιοτητες για Οσκαρ (π.χ. σκηνοθεσιας).

 Δυο χρονια αργοτερα (1963) η Allied Artists κυκλοφορησε την ταινια "55 ημερες στο Πεκινο". Ο Nicholas Ray επεστρεψε στην σκηνοθεσια, αλλα την μουσικη εγραψε ο Dimitri Tiomkin - ο πιο σημαντικος ισως κινηματογραφικος μουσικος της δεκαετιας του 1960. Και ο Charlton Heston επεστρεψε ως πρωταγωνιστης, αυτη τη φορα πλαισιωμενος απο τους Ava Gardner και David Niven. Η ταινια δεν τα πηγε πολυ καλα στα ταμεια και οι κριτικες που δεχτηκε δεν ησαν ευνοικες. Υπηρχαν προβληματα με την παραγωγη, το σεναριο, το οποιο διαρκως δουλευοταν, και ολα αυτα βγαινουν στο εργο και γινονται αντιληπτα απο τους θεατες. Ηθοποιοι, σεναριογραφοι, σκηνοθετες ησαν δυσαρεστημενοι με την πορεια της ταινιας. Παρομοια προβληματα υπηρχαν βεβαια και στις προηγουμενες ταινιες του Bronston, οπως φυσικα και σε καθε σχεδον ταινια. Ολως εδω το κακο παραγινε.

 Το ναδιρ εφτασε με την ταινια "The End of the Roman Empire" (το τελος της ρωμαικης αυτοκρατοριας) η οποια κυκλοφορησε στα 1964 (την ιδια χρονια κατα την οποια ολοκληρωθηκε και το υποειδος/genre των ταινιων αυτων στην Ιταλια, με πρωταγωνιστες τους διαφορους μπρατσωμενους Μασιστες και Ουρσους) απο την Paramount. Ο Anthony Mann σκηνοθετουσε και ο Dimitri Tiomkin εγραφε την μουσικη. Στο καστ συμμετειχαν οι Stephen Boyd (ο κακος Μεσσαλας απο τον Μπεν Χουρ), Sophia Loren, Alec Guinness, James Mason, Christopher Plummer, Mel Ferrer και Omar Sarif. Η ταινια και στα ταμεια καταποντιστηκε και απο τους κριτικους κατακεραυνωθηκε. Η πλοκη της ηταν τοσο βαρια και παραφορτωμενη που καταντουσε κουραστικη, αν οχι βαρετη. Ο Bronston αιτηθηκε το κεφαλαιο 11 της νομοθεσιας των ΗΠΑ για χρεωκοπια. Κατηγορηθηκε επισης και για ψευδορκια, πως ειχε αποκρυψει τραπεζικους λογαριασμους. Υπο το βαρος ολων αυτων, η εταιρεια του δεν μπορουσε να αντεξει αλλο. Ουτε οι πιστωτες του τον εμπιστευονταν. Ετσι επηλθε το τελος των "Samuel Bronston Productions", οι οποιες, αν και με χιλια προβληματα (οι συνεργατες των παραγωγων, κυριως σεναριογραφοι, αλλαζαν σαν τα πουκαμισα) και μολονοτι ισως και να συνεβαλαν στην παρακμη των επικων ταινιων, εδωσαν εντουτοις λιγα διαμαντια στον παγκοσμιο κινηματογραφο.